Lata 1993 - 1997

Poszczególne części naszej Kroniki:
* Lata 1982 - 1987
* Lata 1988 - 1992
* Lata 1993 - 1997
* Lata 1998 - 2002
* Lata 2003 - 2007

1993

TOM DRUGI

początkowych kart brak zdążyć na 10.00 do Jastrzębia. Chór się cały zebrał, nogami zaczął stukać, bo mróz nie skąpił (około -20⁰ C) a autobus nie przybywał. Czekaliśmy godzinę, co mniej wytrzymałe ściągnęły nawet właściciela firmy przewozowej pana (…) , a autobusu dalej nie było. Wreszcie około 10.00 nasz dyrygent wpadł na genialny pomysł, że ma znajomych w firmie pogrzebowej (a zawsze była mowa, że „fachowcem” od pogrzebów jest Zbyszek Stoliński), przedzwonił i po pół godzinie przyjechał autobus marki „Rzęch”. Zapakowaliśmy się, ks. kanonik jeszcze nam pobłogosławił mówiąc: „No to jadźta odprawić ten pogrzeb”. Ruszyliśmy w tempie oczywiście pogrzebowym, bez ogrzewania, bo pasażerowie karawanów tego nie znoszą i tak pędząc maksymalnie z górki 40 km/godz. o 13.00 byliśmy już w Cielętach, ogrzewając swoje obmarzłe członki wyborną grochówką z dobrą wkładką.

O 16.00 nasi proboszczowie, tj. ks. Zbyszek i ks. Tadeusz odprawili mszę św., na której chór wykonał wszystkie kolędy i części stałe. Śpiew nasz wyszedł dobrze a wdzięczność i uśmiechy ludzi przybyłych z odległych zakątków parafii mimo mrozu, wtedy już ponad -22⁰ C były dla nas największą zapłatą. Po skończonych modlitwach i powrocie na ciepłą plebanię dane nam było zaczerpnąć tego „ciepła” tak, że każdy z nas wiedział co robić z tak „pięknie rozpoczętym wieczorem”. Około 18.00 zapakowaliśmy się do naszej „Błękitnej Strzały” i po dwóch godzinach, tym razem już przy włączonym ogrzewaniu dotarliśmy do Torunia. Był to nasz pierwszy wyjazd w tym roku, a planowanych jest bardzo dużo. Zaczęliśmy się zastanawiać czy ten dzisiejszy autobus to nie jakieś signum niepowodzeń transportowych dla nas na następne wyjazdy.

6 stycznia ks. kanonik zorganizował nam tradycyjny Opłatek. Miał on trochę inny charakter, bo poza chórem uczestniczył na nim nasz sponsor, prof. dr hab. Jerzy Witold Wiśniewski wraz ze swoją żoną. Prof. Wiśniewski pokrył przeważającą część kosztów uszycia bluzek dla naszych pań. O godz. 18.00 na mszy św. występowaliśmy z kolędami kończąc ten koncert na cześć naszych sponsorów już na plebanii w radosnym, opłatkowym nastroju. Minął nam ten wieczór w poczuciu nadziei na nadchodzący rok.

Już tradycyjnie co jakiś czas śpiewamy i modlimy się w parafii Ciała i Krwi Pańskiej na Rubinkowie II w podzięce za zaangażowanie i poświęcenie się dla naszego chóru kilku członków pochodzących z tamtej parafii. 24 stycznia o godz. 13.00 chór nasz swą obecnością uświetniał liturgię mszy św.

4 dni później, tj. 28 stycznia wyjechaliśmy z koncertem kolęd do Brodnicy. Zaprosił nas dyrektor brodnickiego Domu Kultury na tzw. „Dni Brodnicy”. Śpiewaliśmy w brodnickiej farze o 18.30 na mszy św. Wspaniała akustyka tej świątyni (no i oczywiście nasz poziom) spowodowały, że koncert był wyjątkowo udany. Ksiądz dziekan oficjalnie dziękował życząc długich lat działania i takiego poziomu. Po koncercie dyr. Domu Kultury pan Konopka zaprosił nas do siebie na herbatę i ciasto, składając jednocześnie podziękowania z nadzieją na dalsze kontakty. Tym razem podstawiono przyjemny autobus, dzięki któremu dojechaliśmy w cieple i szybko w obydwie strony. W drodze powrotnej szczególną pomoc wyświadczyła „lornetka” dyrygenta, która wyostrza dowcip a zaćmiewa wzrok.

Aby nie wypaść z formy, a przede wszystkim swym śpiewem chwalić Boga i służyć innym ludziom, w dniu 11 lutego wystąpiliśmy na Rubinkowie II na mszy św. koncelebrowanej przez ks. bpa ordynariusza z okazji spotkania z chorymi diecezji toruńskiej w międzynarodowy dzień chorych. Cała uroczystość była transmitowana przez Radio Maryja. Wykonaliśmy następujące utwory: „Przychodzi kapłan wybrany”, części stałe mszy św. (oprócz „Sanctus” – „artysta” tam grający chciał się popisać przez radio swoim głosem – popisał się, ale brakiem słuchu), „Verbum supernum”, „Jako róża” i „Pójdźmy do Pana”. Mieliśmy okazję zobaczyć jak bardzo niektórzy w swojej chorobie cierpią a jak jednocześnie swoją postawą pokory wobec Boga swoim cierpieniem za nas wszystkich – całą ludzkość się modlą.

Jednym z bardziej prestiżowych występów naszego chóru w ostatnim czasie było uczestnictwo w przeglądzie pieśni pasyjnej chórów diecezji kaliskiej i włocławskiej (można powiedzieć, że od tego roku także i toruńskiej) we Włocławku. Wyjechaliśmy o godz. 7.30, po dotarciu na miejsce próba. Śpiewaliśmy na dwóch mszach św. (Przegląd ten ma taką tradycję, że w każdą niedzielę Wielkiego Postu występuje inny chór, po Niedzieli Palmowej jury wydaje opinię na temat przesłuchanych zespołów - w załączeniu oficjalny werdykt opublikowany w katolickim czasopiśmie diecezji włocławskiej) o godz. 10.00 (dla wojska) i o godz. 11.30 dla dzieci. Wykonaliśmy nast. utwory: „Pójdźmy do Pana”, „Przed tronem Twoim”, „Kyrie eleison”, „Golgota” – którą trzeba było zacząć od początku jeszcze raz, bo nie słyszeliśmy jak dyrygent podawał głosy, „Sanctus”, „Baranku Boży” no i gwóźdź programu „Oto drzewo krzyża” Stanisława Moniuszki, solo wykonał Zbigniew Stoliński. Utworem tym i niemożliwym głosem Zbyszka została położona wszelka konkurencja. Wiele lepiej by zabrzmiał ten utwór, gdyby pan grający akompaniament na organach umiał to grać. Na zakończenie zaśpiewaliśmy „Ludu mój ludu”.

Między jedną a drugą mszą św. poczęstowano nas herbatą i ciastem (herbata zgubnie zadziałała na niektóre soprany) – podobno wyjątkowo nas tylko tak zaszczycono (w zbiorach chóru w załączeniu kaseta video). Po powrocie do Torunia każdy jak mógł świętował to wydarzenie, jedni obiadem proszonym, inni jeszcze w inny sposób… A niewątpliwie było to wydarzenie bardzo znaczące dla naszego chóru, jakby otwarcie się na świat i wyjście poza tylko dotychczas określone kręgi.

Z tym samym repertuarem wystąpiliśmy w tym Wielkim Poście jeszcze dwukrotnie. Najpierw 18 marca w naszej świątyni parafialnej na zakończenie rekolekcji wielkopostnych o godz. 18.00. Oczywiście „Drzewo krzyża” Stanisława Moniuszki w wykonaniu Zbyszka Stolińskiego i mistrzowska gra naszego dyrygenta na organach zrobiło na wiernych kończących okres refleksji rekolekcyjnych wielkie wrażenie. Na ofiarowanie dodatkowo Zbyszek wykonał solo pt. „Wiatr w przelocie” do słów Teofila Lenartowicza; utwór wyjątkowo polski, pełen romantyzmu i zadumy.

Następnie 28 marca z tym repertuarem wystąpiliśmy w Katedrze św. Janów. Znowu utwór „Oto Drzewo Krzyża” przy akompaniamencie organów katedralnych i całej powagi katedry podkreślił znaczenie i poziom naszego chóru. Tak się złożyło, że na tej Mszy św. był organista z Berlina, który po wysłuchaniu niektórych utworów wszedł do naszego dyrygenta na chór odpowiednio mu gratulując. Było to nasze pierwsze wystąpienie i pokazanie się z dobrej strony w katedrze św. Janów, matce kościołów Diecezji Toruńskiej. To wystąpienie zaważyło o stałym naszym miejscu na chórze katedry. Jakby niektórzy powiedzieli, że została nasza noga w tych drzwiach i już nikt nam tych drzwi nie zamknie, nawet najwięksi wrogowie – też z tego chóru (katedralnego).

Święta Wielkanocne przypadły w tym roku 11-12 kwietnia. Śpiewaliśmy w każdy z tych dni tradycyjnie o godz. 10.00. Nowym utworem, który został pierwszy raz wykonany w tych dniach był „Psalm 29” w tłumaczeniu Jana Kochanowskiego „Nieście chwałę mocarze” do muzyki Mikołaja Gomółki. 18 kwietnia o godz. 18.00 uczestniczyliśmy w uroczystej liturgii z okazji odpustu w nowopowstałej parafii Miłosierdzia Bożego w Toruniu na Koniuchach, nota bene tę parafię proponował kiedyś ks. biskup naszemu ks. Zbyszkowi. Wykonaliśmy stałe utwory i ze względu na okres, wielkanocne.

Nastąpił wreszcie od półrocza zapowiadany dzień 25 kwietnia, czyli uczestnictwo we Mszy św. w kościele św. Krzyża w Warszawie, transmitowanej na całą Polskę i poza przez Polskie Radio. Wyjechaliśmy z Torunia tuż po 3.00 nad ranem. Zajęliśmy miejsca wraz z ks. kanonikiem i tak zaczął się „najważniejszy dzień w naszym życiu” (mówiąc pamiętnymi słowami wypowiedzianymi we Lwowie). Do Warszawy dojechaliśmy krótko po godzinie siódmej. Wymarsz z autokaru przez tylny dziedziniec do przeznaczonej nam salki z fortepianem. Oczywiście, na początek wyjątkowe powodzenie miało pewne pomieszczenie, zdominowały je panie nie dając żadnych szans panom. Każdy coś zjadł, aby z wrażenia się później nie przewrócić, założył strój pontyfikalny i poddał się całkowicie krzyczącemu dyrygentowi. Próbowano wszystkiego po trochu, aż przyszedł miejscowy organista, nota bene wyjątkowo młody człowiek w czerwonym sweterku. Posłuchał co my umiemy, a gdy Gulaja mu zaryczał, żadnych już obiekcji nie miał, stwierdzając, że dobrych nie przesłuchuje. Krótko przed rozpoczęciem Mszy św. krętymi korytarzykami wprowadzono nas do prezbiterium przed ołtarz główny, zakazując jednocześnie siadania, klękania a także przewracania się.

Dokładnie gdy zegar wybił godzinę 9.00 weszła służba liturgiczna, a na samym końcu nasz ks. kanonik w towarzystwie ks. biskupa białostockiego. Chór wraz z ludem w towarzystwie organów śpiewał drugą i trzecią zwrotkę „Wesoły nam dzień dziś nastał”. Rozpoczęła się Msza św., następnie wykonaliśmy „Kyrie eleison” w języku greckim w opracowaniu Józefa Świdra. W czasie liturgii słowa psalm zaśpiewał Zb. Stoliński – dając tym do zrozumienia, że w Toruniu też ludzie mają basy, na głosy natomiast chór „Alleluja”, werset oczywiście Zbyszek.

Nastąpiło długie i namiętne kazanie ks. biskupa; widocznie w Białymstoku uważają, że im dłużej się mówi, tym więcej nawróceń, podejrzewam, że w Warszawie akurat ta zasada działa odwrotnie. Na ofiarowanie zaśpiewaliśmy „Cantate Domino” – Pitoniego, które wykonane zostało wyjątkowo po mistrzowsku, nawet podobało się samemu dyrygentowi i soprany nie dały mu satysfakcji aby mógł na nie pokrzyczeć. Później „Baranku Boży” i na komunię „Verbum supernum”. Cały występ można określić jako jeden z najlepszych naszego chóru.

Dzień był wyjątkowo upalny, zaraz po zakończeniu Mszy św. znaczna część chóru udała się na Stare Miasto, oglądając Zamek Królewski, Katedrę i grożącego szablą sopranom Kilińskiego. Pani Maria Świercz łaskawie wyraziła zgodę dyrygentowi i pozwoliła, jako „absolwentka” tej szkoły zrobić sobie wspólne zdjęcie pod tablicą „Wyższa Szkoła Baletowa”. Szybki powrót do autokaru i następny koncert w warszawskiej parafii p. wezwaniem św. Łukasza. Tu wielcy artyści osiedli na laurach i nie był to już ten poziom co do południa. W powrotnej drodze zwiedziliśmy jeszcze siedzibę Akademii Teologii Katolickiej (uczelnię naszego ks. proboszcza i dyrygenta) i Prymasowskie Seminarium Duchowne. Po kilku przystankach, zmęczeni, do Torunia przyjechaliśmy około godz. 21.00.

Dzień odpoczynku i dwa dni śpiewu u nas w parafii z okazji udzielenia sakramentu bierzmowania tj. 27 i 28 kwietnia. 30 kwietnia delegacja naszego chóru uczestniczyła w pogrzebie dyrygenta chóru „DZWON”, śp. Edmunda Klebby. Nasz dyrygent dokładnie w swoje 33 urodziny poprowadził ten sędziwy chór, żegnający swego długoletniego kierownika i przyjaciela.

W uroczystość Matki Bożej Wspomożenia Wiernych 24 maja, śpiewaliśmy na Mszy św. transmitowanej przez Radio Maryja w kościele św. Józefa na Bielanach. Wykonaliśmy części stałe i „Przecudne oblicze”, do którego akompaniament wykonała młoda, chętna z nami współpracować organistka. Przy tej pieśni miało miejsce wiele dziwnych okoliczności, oczywiście nie z winy wykonawców, ale służby obsługującej radio. Otóż Zbyszka przerzucano od mikrofonu do mikrofonu, czyli latał wokół ołtarza, dyrygentowi natomiast latała grzywka. No i jak zwykle soprany dały plamę w „Alleluja” – zapowietrzyły się, czyli wydały z siebie jęk rozpaczy i trzeba było zabieg powtórzyć. Premierowo, na bis wykonaliśmy nowy utwór pt. „Od jutrzenki”.

29 maja w Toruniu odbyły się ogólnopolskie uroczystości Święta Ludowego. O godz. 12.15 w katedrze została odprawiona w tej intencji uroczysta Msza św., którą swym śpiewem uświetniał nasz chór. Oficjalne zaproszenie otrzymaliśmy od Prezesa wojewódzkiego PSL z zapewnieniem wdzięczności. Minęły miesiące, a wdzięczności niestety brak. Zaśpiewaliśmy tak dobrze, że dzięki temu PSL we wrześniowych wyborach weszło ze zdecydowaną siłą do parlamentu. Wykonaliśmy wszystkie części stałe, tylko Zbyszkowi p. Grucza (p.o. organisty) nie pozwolił zaśpiewać psalmu, bo sam chciał pokazać jak nie (…) co mu się z powodzeniem udało. Na zakończenie wszyscy uczestnicy uroczystości zaśpiewali „Rotę”.

W tym roku obchodziliśmy Boże Ciało 10 czerwca. Był to bardzo upalny dzień i dużo chodzenia. Nowe władze Prześwietnej Kurii uchwaliły, że będą w Toruniu tylko dwie procesje – jedna do południa z udziałem ks. biskupa na Starym Mieście, aż do Chrystusa Króla i druga z I Rubinkowa przez II Rubinkowo i Msza św., do nas na Skarpę też z udziałem ks. biskupa (biedny ten biskup). Konkurencyjny chór z I Rubinkowa też chciałby zaśpiewać, ale nasz dyrygent, który jednocześnie z obowiązku jest tam dyrygentem wszystkich wymanewrował, łącznie z ks. prałatem Porzychem. No i dobrze im tak, zasłużyli na to, że to nam przyszło przebyć tych trochę kilometrów.

Pierwszy ołtarz był przed nowobudowanym kościołem na Rubinkowie I, drugi przy granicy tego Rubinkowa, trzeci i Msza św. na Rubinkowie II. Przy tym upale i marszu też nawet śpiewaliśmy czując na plecach oddech konkurencji. Mimo to poradziliśmy sobie z tym wszystkim i oczywiście przy czwartym ołtarzu (największy ołtarz w kościele Powszechnym), który był przy wejściu do naszego kościoła – łącznie z wieżą i sztucznymi dzwonami, zaśpiewaliśmy aż dwa utwory.

Po zakończeniu pytano skąd przybył tak dobry chór – byli to nasi parafianie, ale ostatnio jesteśmy bardziej znani w całej Polsce niż we własnej parafii. Mimo zmęczenia i może innych jakichś śmiesznych sytuacji był to dzień wielkich przeżyć religijnych. Czuliśmy wszyscy tę wielką radość wędrówki wśród naszych domostw i bliskości z Chrystusem z tą największą nadzieją wszystkich ludzi. W wielu z nas pozostał w pamięci mały chłopiec, wędrujący od początku pośród nas w tunice z przykładnie złożonymi rękami, jakby symbol tej wędrówki nadziei.

W dwa dni później, 12 czerwca Wikariusz Generalny, ks. Zdzisław Wyrowiński zaprosił nasz chór do katedry na godz. 10.00, gdzie ksiądz Biskup Ordynariusz Andrzej Suski udzielił 12 alumnom święceń diakonatu. Śpiewaliśmy tradycyjnie z chóru w towarzystwie tradycyjnie niemiłego p.o. organisty. Uroczystość trwała ponad 1,5 godziny, wykonaliśmy części stałe i znane już utwory.

15 czerwca zebraliśmy się na godz. 15.00 u nas w kościele, aby wspólnie się modlić i pożegnać naszego długoletniego organistę Tadeusza Kamińskiego, który zmarł w piątek 11 czerwca 1993 r. Mszę św. koncelebrowało 12 kapłanów (między innymi nasz ks. Zbyszek z Jastrzębia), później zwłoki przewieziono do rodzinnej miejscowości śp. Tadeusza – Bobrownik. Natomiast na chórze od samego początku robiło się gęsto, bo co chwilę wpadał jakiś organmajster z zamiarem grania. Jednakże nasz dyrygent odpowiednio im to wytłumaczył, a gdy sam zagrał, w spokoju odstąpili od organów. Wyjątkiem był podstarzały „playboy”, który podczas komunii św. swoim śpiewem dał się poznać jako „nieudaczny Grechuta”. Myślę, że tak znana cierpliwość Tadeusza tej próby by też nie wytrzymała…

20 czerwca wyjazd nasz wraz z muzykami Toruńskiej Orkiestry Kameralnej do Pabianic, nowej parafii, też św. Maksymiliana, na uroczystą mszę św. z okazji XXV-lecia święceń kapłańskich tamtejszego ks. proboszcza. Wyjazd o godz. 6.30 i wzajemne zbieranie się po drodze. Dojechaliśmy ok. godz. 10.00 próba, pełna gala i o 11.00 zaczęło się. Wszedł długi, triumfalny orszak z wszystkimi dostojnikami, ks. Arcybiskupem Łódzkim seniorem i juniorem (Ziółek) i oczywiście najdostojniejszym jubilatem. W tym czasie śpiewaliśmy „Przychodzi kapłan wybrany”. Później, około 2 godzin wszystkie stany składały dostojnemu jubilatowi homagium. Z naszej strony nasz dyrygent (nota bene poprzednio pracował tu jako organista) przekazał pamiątkowy album mówiąc przy tym bardzo żałosnym głosem (był przeziębiony). My zaś zaśpiewaliśmy z tej okazji premierowy utwór „Tyś na wieki już kapłanem”. Z orkiestrą wykonaliśmy części stałe, „Panis angelicus” i w obsadzie międzynarodowej „Laudate Dominum”. Kazanie wygłosił nie na temat (ustalono telefonicznie inny psalm) ks. Arcybiskup Ziółek – była to wielka improwizacja.

Pod koniec tej uroczystości nogi nam wrosły w te części ciała, które orkiestrze zrobiły się płaskie od siedzenia. Była to uroczystość, jakiej mogą pozazdrościć najwięksi dostojnicy kościoła, miejscowi ludzie użyli określenia „msza papieska” i pomyłki w tym nie było. Kto co miał zmęczone szybko zregenerował po obfitym i smacznym obiedzie, tudzież dobrym piwie. Obok naszego chóru wystąpił na swoją zgubę miejscowy chór i zespół dziecięcy z okolic Opola. Pełni radości też z wzajemnych postaw, a szczęśliwi po dwóch przystankach w powrotnej drodze, w okolicach wieczoru dotarliśmy z powrotem do Torunia.

Tydzień później 27. 06. br. śpiewaliśmy w naszej świątyni na uroczystych prymicjach ks. Adama (dostał dekret do parafii św. Krzyża w Grudziądzu). Zaśpiewaliśmy na wejście premierowy utwór z Pabianic „Tyś na wieki już kapłanem”, części stałe i inne znane utwory.

Na zakończenie tego bardzo obfitego w wyjazdy i koncerty roku, już bardziej wakacyjnie, tradycji stało się zadość i pojechaliśmy 4 lipca na odpust do ks. Zbyszka Markowskiego do Jastrzębia. Jak w poprzednich latach, Msza św. została odprawiona na cmentarzu przez naszego kanonika A. Klempa w koncelebrze z ks. Fr. Lisińskim i ks. Kaz. Wierzbickim, który był jednocześnie kaznodzieją odpustowym. Zaśpiewaliśmy dobrze, bo wszystkim się podobało, później obiad w sąsiadującym z plebanią Domu Kultury i radosne powroty do Torunia. Edek tym razem nie gniewał się, ale za to biegł po zapomniane okulary.

Przed nami wakacje, ale tylko z nazwy. Przygotowujemy się do inauguracji Roku Kultury w Toruniu 1993/94. Nasz dyrygent wymyślił utwór z liturgii prawosławnej pt. „Pieśń Cherubinów”. Młotkujemy więc w języku starocerkiewnym, a konkurencja niech już się boi. 14 sierpnia chór zaśpiewał chociaż w niepełnym składzie na naszym odpuście św. Maksymiliana. Po długich negocjacjach w sprawie terminu, na górze ustalono, że Inauguracja Roku Kultury w Toruniu odbędzie się 6 października o godz. 18.00 w naszym kościele w połączeniu z XI rocznicą kanonizacji św. Maksymiliana, XI Tygodniem Kultury Chrześcijańskiej i 750-leciem Diecezji Chełmińskiej. Dużo tego jak na jeden raz.

Uroczystość tę zapowiadały plakaty, zaproszenia, prasa, radio, telewizja i nasz ks. proboszcz w niedzielnym kazaniu. Przybyli na tę uroczystość: wojewoda toruński, prezydent Torunia, przedstawiciele samorządów, nasi dobrodzieje i inni goście. Obok naszego chóru, po Mszy św. wykonał 3 utwory chór „Copernicus”, wystąpiła także Toruńska Orkiestra Kameralna pod dyr. nowego dyrygenta, pana Szymańskiego, który nota bene bał się wspólnego z nami wykonania znanych już utworów; decyzję swoją motywował nieznajomością poziomu naszego chóru. Później poznał i zmienił zdanie. Na wejście ks. Biskupa wykonaliśmy „Przychodzi kapłan wybrany”, następnie „Cantate Domino”, „Kyrie”, którego wykonanie nawet sam dyrygent chwalił, na ofiarowanie „Pieśń Cherubinów” i zakończyliśmy swój występ wykonaniem „Baranku Boży”. Orkiestra wykonała utwór na dziękczynienie i na zakończenie fragment z „Czterech pór roku” – „Wiosna”. Jak wypadł nasz chór na tle całości niech świadczy opinia wspomnianego już dyrygenta orkiestry kameralnej, który po uroczystościach oświadczył: „Nie spotkałem lepszego chóru kościelnego w Polsce”. Taka pochwała zobowiązuje i nasz dyrygent już dobrze wie, co dalej robić. Przygotowujemy wiele nowych, pięknych kolęd, aby w okresie Świąt Bożego Narodzenia wykonać kilka koncertów w różnych miejscach Torunia i poza.

W dniu 1 listopada b.r. w uroczystość Wszystkich Świętych chór nasz wystąpił w kościele oo. Jezuitów na Mszy św. o godz. 19.00, ofiarowanej za osoby pomordowane w Katyniu. Na uroczystość tę zaprosiła nas Federacja Rodzin Katyńskich. Dzień ten w swojej oprawie jesiennej i samego charakteru, a szczególnie druga jego połowa jest pełna refleksji nad powołaniem człowieka, jest jakby zetknięciem ze śmiercią ale także zwycięstwem nad nią – Zmartwychwstaniem. W takim też duchu udaliśmy się do kościoła Akademickiego, żeby tam swym śpiewem uświetnić uroczystość i modlić się wspólnie za tych, których w bestialski sposób pomordowano. Śpiewaliśmy od ołtarza w pełnym umundurowaniu, nasz dyrygent zagrał całą liturgię na organach, które jak zawsze załatwia, pełen oddania naszemu chórowi pan Marian Grocholewski.

Na wejście zaśpiewaliśmy „Przed tronem Twoim”, później „Kyrie”, lekcje odczytali członkowie naszego chóru: pierwszą Beata Fiszer, drugą prezes, psalmy międzylekcyjne tradycyjnie Zbyszek Stoliński. Na ofiarowanie „Pójdźmy do Pana”, później „Sanctus”, po którym ojciec Jezuita dalszy ciąg Mszy św. odprawił w języku łacińskim. „Amen” oczywiście panie musiały skopać – bo co to byłby za koncert, „Baranku Boży” poszło gładko. Niewątpliwie największe wrażenie na słuchaczach i nie ukrywając, także i na nas wywarło „Drzewo Krzyża”. Przy tak wspanialej akustyce i niesamowitym głosie Zbyszka Stolińskiego i oczywiście samym charakterze utworu, jest co przeżywać. Na kościele można było zauważyć u niektórych wiernych płynące łzy po twarzach. Akompaniowała nam na organach, zresztą nie po raz pierwszy, Lidia Ciesielska. Na zakończenie zaśpiewaliśmy z ludem „Wieczny odpoczynek..”

Bardzo pięknie nam podziękowano oklaskami, celebrans powiedział „Dziękuję bardzo za wspaniały śpiew na takim poziomie w imieniu swoim i myślę w imieniu tych, którzy tam przed laty w cierpieniach umierali”. Nie trzeba chyba tu nic komentować. OO Jezuici jeszcze raz w zakrystii nam podziękowali, a dyrygentowi i soliście wierni, którzy do nich podchodzili. Zostaliśmy zaproszeni na okres Bożego Narodzenia z kolędami.

W dniu 21 listopada, Święto Chrystusa Króla zaśpiewaliśmy w katedrze toruńskiej, jakby antycypując uroczystość św. Cecylii z 22 b. m. Najpierw próba i nerwy na spóźniających się, była umowa że rozpocznie się ona o 17.00, część ludzi przyszła daleko po tym czasie i jeszcze z pretensjami. Dyrygent się wściekł. W tym dniu wykonaliśmy: „Pieśń o św. Cecylii”, „Christus regnat”, „Kyrie”, „Pieśń Cherubinów”, „Sanctus”, „Baranku Boży”, „O sacrum convivium”, „Czego chcesz od nas Panie” i „Cantate Domino”. Mimo zimna, że aż nogi drżały, śpiewaliśmy z prezbiterium i wyszło dobrze.

W sam dzień św. Cecylii tradycyjnie śpiewem zachwycaliśmy pusty kościół na Rubinkowie III. No ale święto to jest przede wszystkim nasze. Zaśpiewaliśmy od ołtarza podobny repertuar jak w katedrze z wyjątkiem „Pieśni Cherubinów” i „Kyrie”. W to miejsce weszły odpowiednio Ps. 29 „Nieście chwałę mocarze” i „Panie zmiłuj się nad nami”. Też dobrze wyszło, bo nawet sopranom nie było co zarzucić.

Po mszy św. w kościele wszyscy zebraliśmy się przy stole na plebanii. Przemówienia kolejno wygłaszały następujące osoby: dyrygent, prezes i ks. kanonik. Dyrygent czytał Pismo św. i tradycyjnie zabrał letnie wakacje twierdząc, że w związku z wielkim wrześniowym koncertem czas na to nie pozwala. Obiecywał, że będzie telewizja i wielu wielkich tego świata. Prezes podziękował za dotychczasowy wkład pracy wszystkich członków chóru i apelował o jedność, która jest podstawą w powodzeniu i sukcesach całego zespołu. Ks. kanonik też o wszystkim mówił, m.in. o mających się odbyć w marcu Misjach św., na których chór powinien zaśpiewać.

Nasze WIELKIE KOLĘDOWANIE w okresie Bożego Narodzenia 1993 roku rozpoczęliśmy lekką rozgrzewką już przed świętami 20 grudnia w SP nr 18. Zaśpiewaliśmy część kolęd, które młotkowaliśmy w ostatnim czasie. Akustyka sali wyjątkowo zła, duszno, a występujących więcej niż widowni. Jednak ci, którzy nas słuchali z dyrekcją na czele byli zachwyceni naszym chórem. Nasz pan dyrygent przed ostatnim utworem powiedział kilka ciepłych słów, co też zostało z radością przyjęte.

W każdy dzień świąt śpiewaliśmy na sumie o g. 10.00; najbardziej wszystkim wiernym słuchaczom podobały się dwie kolędy tj. w rytmie chodzonego – poloneza „Serca ludzkie się radują” z akompaniamentem organów i kolęda „o nożu”, czyli „Nuż my dziś krześcijani”. W drugim dniu świąt podczas schodzenia z chóru przewróciła się Marysia Lis i złamała rękę, bardzo cierpiała, założono jej gips i po krótkim czasie doszła do formy.

1994

2 stycznia o g. 10.30 występowaliśmy w macierzystej parafii naszego dyrygenta p.w. „Miłosierdzia Bożego”, gdzie, jak określił tamtejszy ks. proboszcz, obchodzi się „rocznice przedmałżeńskie”. Przed rozpoczęciem mszy św. ok. 20-minutowy koncert, później w czasie liturgii i na zakończenie „Bóg się rodzi”. W czasie podziękowań ks. proboszcz zaprosił nas na uroczystość poświęcenia kamienia węgielnego, która ma się odbyć w kwietniu i przekazał dla większości uczestników kasety z nagraniami kolęd w wykonaniu Ireny Santor i in. gwiazd minionej epoki.

Inauguracyjnym wyjazdem z kolędami poza Toruń był koncert 3 I o g. 18.00 w Muzeum w Grudziądzu. Wyjazd, który być może otworzy naszemu chórowi drzwi „na szerokie wody”. Koncert trwał 45 minut, wykonaliśmy wszystko co można było z kolęd zaśpiewać w naszym wydaniu. Niespodzianką okazał się pan nagrywający cały koncert na kasetę video, rzeczywiście nagrał wszystko, bo nawet solo Małgorzaty Trzpil „Grudniowej nocy” i momenty, kiedy jej „brakowało śliny”. Tym zagadkowym panem był grudziądzanin zamieszkały od wielu już lat w Australii. Po koncercie porozmawiał z prezesem i dyrygentem, składając wstępne zaproszenie dla naszego chóru na Antypody. Są to dalekie drogi, jednak pewnym jest, że nasze śpiewanie dzięki temu koncertowi zawędrowało aż do dalekiej Australii. Po 19.00 wsiedliśmy w autobus i podążaliśmy pełni wrażeń w stronę Torunia. Należy przy okazji nadmienić, że wszystkie koszty związane z wyjazdowymi koncertami kolęd pokryte zostały przez Urząd Wojewódzki Wydział Kultury i Sportu dzięki uprzejmości dyrektora tego wydziału, Pana mgr. Janusza Bochenka. Po powyższym koncercie zamieszczono zdjęcie naszego chóru z krótka notatką w lokalnej gazecie grudziądzkiej (w załączeniu).

W uroczystość Trzech Króli już tradycyjnie nasz ks. proboszcz organizuje nam coroczny „opłatek” chórowy. O godz. 18.00 śpiewaliśmy na mszy św. pod dyrekcją Zbyszka Stolińskiego (dyrygent w tym czasie grał w parafii MBKP na Rubinkowie I, gdzie pełni funkcję organisty), miedzy innymi kolędę „o łabędziu”, czyli „Tryumfy Króla niebieskiego”. Po mszy św. spotkaliśmy się wszyscy w największym pokoju domu parafialnego na kawie i innych uciechach. Dzieliliśmy się tradycyjnie każdy z każdym opłatkiem życząc, by Boże Dziecię błogosławiło chórowi i każdemu z nas osobno nawet w najskrytszych marzeniach.

W niedzielę 9 stycznia uświetnialiśmy najpierw o 10.00 sumę w naszej parafii, później o 19.00 śpiewaliśmy na mszy św. u OO Jezuitów, dając krótki koncert kolęd po zakończeniu liturgii. Było to prawdziwe kolędowanie, bo w zakrystii Ojciec Superior przekazał kopertę mówiąc, że ofiara należy do tradycji polskiego kolędowania.

Następna niedziela 16 stycznia – też dwa koncerty; pierwszy w katedrze św. Janów o g. 11.00, następny kościele parafialnym w Nowym Mieście Lubawskim o godz. 15.00. Tempo zawrotne; po katedralnym śpiewaniu krótka tylko przerwa na łyk ciepłego i kanapkę i przed teatrem czekał już autobus i jazda do Matki Bożej z Łąk (kościół ten jest sanktuarium maryjnym, po pożarze klasztoru w Łąkach Bratiańskich cudowny obraz przeniesiono do świątyni, w której dane nam było cieszyć się śpiewem dla łaskawej Pani).

Sobota 22 stycznia wyjazd do Jastrzębia i do ks. Zbyszka, a także do sąsiedniej parafii Górzno, gdzie proboszczem jest ks. kan. Roman Cieszyński dawny kolega ze studiów naszego prezesa. Po przybyciu do Jastrzębia rozgrzaliśmy się ciepłą kawą i ciastem i o godz. 12.00 Msza św. Zamiast kazania koncert i ks. Zbyszek zadyrygował jednym utworem – „Wśród nocnej ciszy”. Widać było jego przeżycie i trwający nadal jego kontakt z chórem. Tak chyba już pozostanie aż do końca naszych dni i oby nam wszystkim było dane wspólnie śpiewać w wiecznej radości. Zaraz po Mszy św. wyjazd do pięknego Górzna, którego nazwa rzeczywiście pochodzi od cudownego położenia wśród lasów, wzgórz i jezior. Najpierw zajechaliśmy na obrzeże Górznieńsko-Lidzbarskiego Parku Krajobrazowego do pensjonatu „Jagódka”, gdzie ks. Roman podjął nas we wspaniałej scenerii obiadem, a co bardziej zmarzłych nawet rozgrzewając. Potem wjazd na szczyt do kościoła nad wielką przepaścią i podobnie jak w Jastrzębiu, Msza św. i zamiast kazania koncert – „Wśród nocnej ciszy” znów dyrygował ks. Zbyszek, natomiast „Bracia patrzcie jeno” – część, którą dotychczas zaczynali mężczyźni „zaryczał” sam Zbyszek Stoliński i niewątpliwie dało to lepszy efekt, tym bardziej przy wspaniałej akustyce tamtejszego kościoła. Intencją Mszy św. był pokój na Bałkanach, my naszym śpiewaniem też włączyliśmy się do tej wielkiej potrzeby tamtych narodów, tym bardziej, że w kolędach akcentuje się w sposób szczególny to wielkie dobro, jakim jest POKÓJ NA ZIEMI. Reasumując, koncert kolęd wypadł lepiej w Górznie niż w Jastrzębiu, ale przyczyną była lepsza akustyka w tym pierwszym niż w rodzinnym kościele prezesa. Po zakończeniu jeszcze tylko rozgrzewka w salce parafialnej i załadowaliśmy się do autobusu, zostawiając po drodze ks. Zbyszka. W Toruniu byliśmy ok. g. 20.00, droga prowadziła oczywiście przez Wrocki. Czasem tak to bywa, że gdyby „głupota miała skrzydła to latałaby jak gołębica…” (nie mylić z symbolem Ducha Św.).

Następny dzień niedziela 23 stycznia – stanęliśmy w pojedynku z chórem „Copernicus”. O g. 16.00 te dwa chóry dały krótki koncert w Sali Mieszczańskiej toruńskiego ratusza. Koncert naszego chóru odbił się szerokim echem w środowisku, nawet (…) „Nowości” nie mając się czego czepiać zaczęły liczyć ile kobiet w naszym chórze przypada na jednego mężczyznę. Odpowiedź ze strony mężczyzn jest prosta – poradzimy sobie, aby tylko każdy robił to, co do niego należy…

W czwartek 27 stycznia (podobnie jak w ubiegłym roku) śpiewaliśmy kolędy w brodnickiej farze. Zaśpiewaliśmy jakoś tak, aby mieć to już z głowy. Wydaje się, że przesyt wyjazdów dał znać o zmęczeniu, chociaż dwie przypadkowo tam spotkane nasze parafianki stwierdziły, że dopiero tu w Brodnicy miały okazję docenić, jak dobry mają chór w Toruniu.

I z Bożą pomocą ostatni już wyjazd z kolędami do Włocławka. Śpiewaliśmy tam podobnie jak w ubiegłym roku, tylko że tym razem na Międzydiecezjalnym Przeglądzie Kolęd. Była to niedziela 30 stycznia. Występowaliśmy na Mszy św. o g. 13.00. Na zakończenie ks. Dyrektor podziękował chórowi pod dyrekcją „Pana prof. Czesława Grajewskiego za pięknie wykonane kolędy” jednocześnie zaprosił na przegląd Pieśni Maryjnej, który ma się odbyć w maju. Tak dobrnęliśmy do końca z kolędami. Myślę, ze nie będę gołosłowny, jeżeli powiem, że żaden toruński ani w diecezji czy nawet w Polsce chór nie dał tyle koncertów kolęd w różnych miejscowościach co chór „Św. Maksymiliana” z Torunia. Możemy być z tego dumni i nie bać się dziwnych opisów przez (…) „Nowości”.

Po kolędowym rajdzie kilkutygodniowa przerwa w koncertach, co nie znaczy, że chór odpoczywał. Próby trwały z jednakową częstotliwością i jednakowo dyrygent „przyciskał”. 6 marca w niedzielę w naszej parafii na sumie śpiewaliśmy z okazji rozpoczęcia rekolekcji wielkopostnych. Wykonaliśmy w tym dniu po raz pierwszy „Ave verum” – W. A. Mozarta z podkładem organowym. Zaraz w najbliższy czwartek śpiewaliśmy na zakończenie rekolekcji (10. 03. 94 r.) na którym Zbyszek Stoliński wraz z całym chórem i organami słynne już od ubiegłego roku „Drzewo krzyża” - St. Moniuszki, przy którym dwóch wikarych przy ołtarzu nie wiedziało jak się zachować – siadali, wstawali i wielką niecierpliwość okazywali.

20 marca śpiewaliśmy o 12.30, jak to określił nasz dyrygent, „w jaskini lwa” czyli w parafii Rubinkowo I, gdzie nota bene jest organistą. Nowy kościół, piękna akustyka, śpiewało się bardzo dobrze i tak też ten śpiew wyszedł. Wykonaliśmy repertuar wielkopostny z „Drzewem krzyża” na czele. Wszelka konkurencja marła.

25 marca śpiewaliśmy o godz. 19.00 w Katedrze z okazji II rocznicy powstania Diecezji Toruńskiej. wykonaliśmy „Kyrie eleison”, „Locus iste”, „Baranku Boży”, „Ave verum” i na zakończenie „Sancta Maria”. W okresie Świąt Wielkanocnych chór nie śpiewał nigdzie; wielu z nas wyjechało i trudno było zebrać odpowiedni skład.

W niedzielę 10. 04. 94 o g. 10.00 śpiewaliśmy w naszej parafii, natomiast o 15.00 w parafii Miłosierdzia Bożego, gdzie ks. bp Ordynariusz poświęcił kamień węgielny pod budujący się kościół. W uroczystości tej wzięły także udział władze wojewódzkie i miejskie i wierni tej parafii. Całość transmitowało Radio Maryja. Śpiewaliśmy następujące utwory: „Już Zbawiciel”, „Kyrie eleison”, „Locus iste”, „Dziś Chrystus Król”, „Baranku Boży”, „Verbum supernum” i „Laudate Dominum”. Mimo, że śpiewaliśmy na wolnym powietrzu i pod wiatr, wyszło dobrze.

12 i 13 kwietnia w naszej parafii odbyła się wizytacja duszpasterska biskupa ordynariusza. Śpiewaliśmy każdego dnia o godz. 17.00, kiedy to ks. biskup udzielał sakramentu bierzmowania. 12-go b. m. o g. 20.00 ks. bp spotkał się z wszelkiego rodzaju grupami działającymi na terenie naszej parafii, między innymi z naszym chórem. W czasie tego spotkania dyrygent „pokadził” biskupowi prosząc go przede wszystkim o więcej uśmiechu dla nas. Ks. biskup usłuchał, bo nazajutrz przy wyjściu z uroczystości zatrzymał się na wysokości chóru, pobłogosławił i uśmiechnął się „od ucha do ucha”.

7 maja uroczystość diecezjalna w katedrze związana z przybyciem trumienki z relikwiami św. Wojciecha. W tym dniu o g. 20.00 odprawione były z naszym udziałem nieszpory. W następnym dniu o g. 12.00 śpiewaliśmy na sumie pontyfikalnej. 15 maja śpiewaliśmy na sumie parafialnej wykonując „Sancta Maria” i „Jako róża”. Jako że praktycznie staliśmy się chórem katedralnym, w czerwcu 11 i 23-go uświetnialiśmy święcenia kapłańskie i diakonatu. Ponadto, śpiewaliśmy w katedrze 24. 06. z okazji odpustu św. Jana i 26-go w dzień uroczystości maryjnych, na zakończenie procesji w katedrze, która wychodziła z kościoła OO. Redemptorystów (w procesji tej chór nasz uczestniczył w latach 1988 i 1989 pod dyrekcją p. Henryka Klimczaka).

3 lipca tradycyjnie już wyjechaliśmy na zaproszenie naszego księdza Zbyszka na odpust do Jastrzębia. Czas tam minął jak w poprzednich latach bardzo radośnie, tym bardziej że kazanie głosił nasz ks. kanonik, no i Wrocki też były po drodze. 14 sierpnia uroczystość odpustowa w naszej parafii. Tym bardziej byliśmy dumni, bo głównym celebransem był nasz ks. Zbyszek, który z odpowiednią godnością przystąpił do ołtarza. Kazanie wygłosił ks. prof. dr Edward Zawiszewski, długoletni wicerektor seminarium w Pelplinie, którego z sentymentem wspominają całe pokolenia księży i ludzi związanych z tą uczelnią. Nasz chór zaśpiewał na wejście „Gaude Mater”, na komunię „Locus iste” i na zakończenie „Cantate Domino” (nie licząc części stałych). Jeszcze tego lata uczestniczyliśmy w Diecezjalnych dożynkach w katedrze. Odbyły się one 28 sierpnia o godz. 12.00.

Następne dni mijają nam już pod kątem przygotowań na uroczystości 100 rocznicy urodzin św. Maksymiliana, które odbędą się w Pabianicach. Po wielu ciężkich trudach ćwiczeń, które rzeczywiście trwały „na wieki”, zapakowaliśmy Händla, organy, ks. proboszcza z dyrygentem i 25 września w niedzielę o godz. 6.00 rano wyjechaliśmy na zakończenie II Międzynarodowego Kongresu Kolbińskiego w połączeniu z konsekracją Sanktuarium św. Maksymiliana, do Pabianic. Podróż upływała łagodnie, zresztą jak zwykle, gdy podążamy do celu. Jednakże już przy wjeździe do docelowego miejsca policji i innych ze słuchawkami w uszach było tyle, że aż trzeba było się przepychać. Jednego nawet nasz kierowca chciał przejechać i tak „biedactwo” przestraszył, że tamten później zaparł się, wyjął notes i nie chciał nas dalej puścić. Modlitwa czyni cuda i nasze „Ojcze nasz” też poskutkowało, okrężną drogą, ale dojechaliśmy. Na miejscu tłumy, trudno było przedostać się do kościoła.

O godz. 11.00 pod przewodnictwem księdza Prymasa procesyjnie weszli dostojnicy kościoła katolickiego. W uroczystości tej obok ks. kardynała Glempa udział wzięło kilkunastu biskupów oraz franciszkanie z wielu krajów świata. Delegacji państwowej przewodniczył prezydent RP Lech Wałęsa. Nas umieszczono po prawej stronie kościoła, ubezpieczając liną od tłumnie przybyłych wiernych. Na początek, jeszcze przed rozpoczęciem Mszy św. i kilkukilometrowych przechodzących delegacji ze sztandarami, wykonaliśmy fragment Kantaty o św. Maksymilianie od słów: „Gdy wróg zmienił”. Później nastąpiła cała uroczystość z długimi powitaniami, kazaniami, podziękowaniami i „głaskaniami”, jedynie nasz Zbyszek zakłócił to wzajemne samouwielbianie się swoim donośnym basem, deklamując psalm międzylekcyjny i werset do Alleluja. Na chórze wystawione były chóry, które połączyły siły przeciwko nam, uważając, że im głośniej śpiewają, tym lepiej. Na samo zakończenie (a trzeba było na nie długo czekać 11.00 – 14.00), podczas wymarszu całej świty wykonaliśmy po raz pierwszy „Alleluja” z Oratorium „Mesjasz” G. F. Händla. Warunki do śpiewania raczej nie były najlepsze, w tym czasie lud chodził, biegał, klaskał prezydentowi, a nawet nas popychał. Jednakże utwór zaśpiewaliśmy tak jak pozwalały nam na to warunki.

Zaraz po 14.00 rozpoczął się koncert śpiewaków różnej „maści”, nam, ze względu na czekającą nas drogę i niecierpliwość przed obiadem (Gulaji) pozwolono wystąpić na początku. Zaśpiewaliśmy trzy utwory: „Od Jutrzenki”, „Czego chcesz od nas Panie” i „Iże…” . Później szybko na obfity obiad, a w Pabianicach już tradycyjnie dobrze jesteśmy karmieni, w autobus i postój w Łodzi. Cudowna przerwa w podróży w tym mieście, w Klasztorze Sióstr Karmelitanek od Dzieciątka Jezus, gdzie zostaliśmy zaproszeni przez współtowarzyszącą nam siostrę z Torunia na imieniny siostry przełożonej. Zamiast długich życzeń zaśpiewaliśmy kilkanaście utworów z pamięci w kaplicy klasztornej. Pełna kaplica sióstr i młodych postulantek z przeżyciem przyjmujące naszą modlitwę w śpiewie i nasunąć się może taka refleksja, że rzeczywiście jesteś Panie Boże tam i z tymi, gdzie cisza i pokora. Pełni przeżyć i podbudowani duchowo, obdarowani cukierkami od dostojnej przeoryszy ruszyliśmy w stronę Torunia. W czasie jazdy jedni z humorem, inni z widocznym już zmęczeniem wspominaliśmy dzisiejszy dzień. Na miejsce dobrnęliśmy późnym wieczorem.

16 października, w niedzielę o godz. 18.00 śpiewaliśmy w naszej parafii z okazji XII rocznicy kanonizacji św. Maksymiliana. Mszę św. celebrował, po raz pierwszy w Toruniu, nowy sufragan ks. biskup Janusz Chrapek. Nowy biskup wyrażał się o naszym chórze wyjątkowo pochwalnie, widocznie dobrze życzący nam ludzie odpowiednio nas przedstawili.

Nadszedł dzień wyjątkowego napięcia i wyczerpania, a jednocześnie pewnego niesmaku. 22 października już o 3.00 rano wyjechaliśmy na VI Festiwal Muzyki Religijnej do Rumi. Dojechaliśmy na miejsce lecząc gardło Zbyszka Stolińskiego, który na nasze nieszczęście w tak ważnym czasie przeziębił się, widocznie rzeczywiście jest już stary. Po dokonaniu losowania nasz chór miał wystąpić dopiero po południu, między 16.00 a 17.00. Mając dużo wolnego czasu wyjechaliśmy do Gdańska, parafii gdzie organistką jest siostra dyrygenta. Tam w spokoju przećwiczyliśmy nasz repertuar – trzy utwory: „Pieśń Cherubińska”, „Nieście chwałę mocarze” i „Drzewo krzyża” – solo Zbigniew Stoliński. Po posiłku i spotkaniu z księdzem proboszczem, powróciliśmy do Rumi na obiad. Przydzielono nam salkę, gdzie przebraliśmy się w stroje „pontyfikalne” i po „rozśpiewaniu” około 17.00 z drżącymi nogami wyszliśmy przed szanowną komisję. W efekcie otrzymaliśmy dyplom uczestnictwa, wykonując powyższe utwory na tyle, na ile było nas stać. Wydaje się, że nie wypadło to najgorzej, ale byli lepsi, a na dodatek my nikomu tu jeszcze nie byliśmy znani. Po całych uroczystościach ogłoszenia wyników powiedzieliśmy sobie, że „my tu jeszcze wrócimy i zaśpiewamy..”. Powrót męczący, długi, dobrze, że po drodze można się zatrzymać… W Toruniu, każdy ze swoimi myślami, czy też to sami z sobą, byliśmy ok. północy. Pierwszy nasz występ na festiwalu o takiej randze, przynoszący wiele doświadczeń tak dla dyrygenta jak i całego zespołu, dostarczył również dla każdego z osobna wielu przeżyć o różnym zabarwieniu.

We wtorek 25 października o godz. 14.00 miała miejsce historyczna chwila: prezes i wiceprezes zarejestrowali oficjalnie w Sądzie Wojewódzkim w Toruniu Pomorskie Stowarzyszenie Muzyki Sakralnej. Funkcję prezesa pełni Bernard Czajkowski, wiceprezesa Małgorzata Dyduch, sekretarza Bernadetta Wiszniewska, skarbnika Maria Świercz. Przewodniczącym Rady Artystycznej został Czesław Grajewski, członkami Zbigniew Stoliński i Marian Grocholewski. Głównym celem powołanego stowarzyszenia jest popularyzacja muzyki sakralnej, głównie polskiej w kraju a także poza jego granicami. Ponadto, PSMS sprawuje pełną opiekę prawną, finansową itp. nad chórem św. Maksymiliana i przede wszystkim ta potrzeba zrodziła zamysły powołania tego towarzystwa. Życzyć należy „Szczęść Boże” naszej organizacji aby godnie reprezentowała wartości chrześcijańskie służąc Bogu i ludziom.

W sobotę 29 października uświetniliśmy miłą uroczystość rodzinną koleżanki Marysi Świercz. Otóż, tego dnia o godz. 17.00, w parafii na Rubinkowie I odbyły się obrzędy sakramentu małżeństwa jej starszego syna. Zaśpiewaliśmy parę przyjemnych utworów, między innymi kwintet w składzie: Małgorzata Dyduch (sopran), Małgorzata Trzpil (alt), Bernard Czajkowski i Czesław Grajewski (tenor) oraz Zbigniew Stoliński (bas) wykonał „Hymn do Ducha św.” na cztery głosy. Ponadto, w czasie komunii św. wystąpił duet: Franciszek Wójcicki (tenor) i Zbigniew Stoliński (bas) wykonując „Ave Maria” Żukowskiego, akompaniował oczywiście nasz dyrygent Czesław Grajewski. Po uroczystych zaślubinach ojciec Pana Młodego przekazał prezesowi „siatkę” i cały chór spotkał się w radosnym nastroju w swoje salce, gdzie wypowiadano swoje prywatne zdanie.

20 listopada o godz. 10.00 zaśpiewaliśmy w naszej parafii z okazji Uroczystości Chrystusa Króla i św. Cecylii. Wieczorem o godz. 19.00 z okazji święta Patronki Muzyki Kościelnej kawa w plebanii i tradycyjne obrzędy.

Tuż przed Świętami Bożego Narodzenia chór nasz w ramach wdzięczności wykonał koncert kolęd u fundatora nowych bluzek dla naszych Pań. Jest to Spółka z oo. „Starówka”, prezesem której jest pan inż. Marek Sulik. Najpierw krótkie nerwy z nieprzybyciem na czas autokaru i o godz. 13.00 w Toruniu przy ul. Polnej wykonaliśmy kilkanaście kolęd. Następnie ok. 15.00 zaśpiewaliśmy w drugim zakładzie tej spółki w Chełmnie, gdzie po koncercie panie przymierzyły bluzki (niektóre zakupiły dodatkowo prywatnie dla siebie) i po ich wielkim jazgocie (jak to zwykle kobiety, kiedy „ciuchy” zobaczą) w autokar i do domu. Nasza radość jednak szybko minęła, gdy po powrocie stwierdziliśmy włamanie do naszej salki i kradzież kilku starych bluzek. Widocznie zazdrość „niektórych złych” jest wielka, gdy uda nam się coś załatwić. Prawdą jest jednak, że tam, gdzie dzieje się dobro, diabeł działa z podwojoną siłą.

Nadeszły Najradośniejsze Święta, które nasz Naród szczególnie ukochał czcząc Bożą Dziecinę we wspaniałej kulturze okazałej tradycji. My też przyłączyliśmy się do tego wielkiego dziedzictwa modląc się pięknymi polskimi kolędami w każde święto o godz. 10.00.

1995

Natomiast w Nowy Rok o godz. 15.00 wystąpiliśmy na Rynku Staromiejskim przed tradycyjnym toruńskim żłobkiem. Dzień nie bardzo na śpiew, nawet niektórym pić się chciało… mimo chłodu. W Święto Epifanii – Trzech Króli (6. 01) śpiewaliśmy w naszej parafii kolędy na Mszy św. o godz. 18.00 oraz w najbliższą niedzielę 8 b. m. o godz. 10.00. W tę niedzielę o godz. 19.00 na „pokojach” u księdza proboszcza odbył się tradycyjny „Opłatek”.

Nadszedł bardzo pracowity tydzień, bo poza próbami we wtorek i czwartek śpiewaliśmy w trzech różnych miejscach i to o wyjątkowym znaczeniu. Pierwszy koncert odbył się w Katedrze Św. Janów o godz. 18.00 na Mszy św. koncelebrowanej pod przewodnictwem ks. biskupa Ordynariusza z okazji 75-lecia powrotu Torunia i Regionu do Macierzy. Śpiewaliśmy kolędy i części stałe Mszy św., a na zakończenie po raz pierwszy: „Hymn Pomorza”. W czasie tej uroczystości wystąpiła też Orkiestra Wojska Polskiego Toruńskiego Garnizonu. Po zakończeniu część naszych chórzystów udała się nad Wisłę, gdzie „cały naród łeb zadzierał” podziwiając sztuczne ognie. Trzeba przyznać, że mimo zimna i przenikliwego wiatru, w tym dniu Toruń był niezwykle uroczysty z licznie wyległymi, na ulicach i bulwarach, mieszkańcami miasta.

Następną bardzo znaczącą uroczystością był koncert chórów z okazji 75-lecia powrotu Torunia i Regionu do Macierzy, w Dworze Artusa, w Złotej Sali, który odbył się 20 stycznia o godz. 17.00. W koncercie tym wzięły udział trzy toruńskie chóry, które zostały wybrane przez władze miasta. Były to, występujące w kolejności: „Copernicus”, „Chór Szkoły Podstawowej nr 3” no i niewątpliwie nasz – „św. Maksymiliana”. Na uroczystości tej zabrakło władz miasta i innych znaczących w Toruniu, poza naszym wielkim orędownikiem, ks. Biskupem Toruńskim dr. Andrzejem Suskim. Jak już wspomniano, pierwszy wystąpił chór „Copernicus” rozpoczynając cały koncert „Hymnem Pomorza”, dalej wykonując kilka kolęd i utworów świeckich. Obiektywnie trzeba stwierdzić, że chór ten jest już poza swoją świetnością. Jako drugi wystąpił chór ze Szkoły Podstawowej nr 3. Dla nas przyszedł czas około godz. 18.00. Po zaprezentowaniu chóru wykonaliśmy jako pierwszy utwór „Christus natus est nobis”, później między innymi „Wśród nocnej ciszy”, „Bracia patrzcie jeno” – przy tej kolędzie ks. biskup, który siedział bardzo blisko sceny, szczególnie gdy Zbyszek Stoliński „straszył” swoim basem, uśmiechem dawał do zrozumienia wszystkim wkoło: „patrzcie, chóry kościelne też potrafią śpiewać”. Następnie wykonaliśmy „Nuż my dziś krześcijani”, „W żłobie leży”, „Bóg się rodzi” i na samo już zakończenie „Rotę”. Utwór ten, do słów M. Konopnickiej i muzyki F. Nowowiejskiego był jednocześnie utworem kończącym cały koncert. Należy zaznaczyć, że został przez nas wykonany z całym dostojeństwem, do tego stopnia, że niektórych ściskały gardła, a nasz biskup miał nawet łzy w oczach. Można ocenić, że ten występ był występem bardzo udanym i daliśmy z siebie tyle, na ile nas było stać. Niektórzy nawet po tym koncercie nie myli rąk, jak z nimi przywitał się biskup, a Prezesowa przez dłuższy czas chodziła dumna i jakaś „nieużyteczna” bo Jego Ekscelencja poczekał na nią i razem zeszli po schodach (o czym była rozmowa, kronikarzowi nie doniesiono).

Dwa dni później 22 b. m. w niedzielę pojechaliśmy do Włocławka na Diecezjalny Przegląd Kolęd, który zorganizowany był jak ub.roczny Przegląd Pieśni Pasyjnej. Wyjechaliśmy o godz. 9.00, śpiewaliśmy na Mszach św. o 11.30 i 13.00. Na każdej Mszy św. solo wykonała nasza młoda koleżanka z altów Joanna Kapara w kolędzie „Grudniowej nocy” nazywanej też „Hej kolęda”. Nasze „małe biedactwo” jeszcze nerwowo przeżyła swoje występy, ale przyjdzie czas, że będzie podchodziła do nich ze spokojem równym naszemu Zbyszkowi z basów, może z jednym wyjątkiem …, że będzie szybciej nuty szukała. Po radościach nastąpił powrót do Torunia w godzinach popołudniowych.

W następna niedzielę 29 stycznia o godz. 12.30 śpiewaliśmy w Parafii Matki Bożej Królowej Polski na Rubinkowie I, gdzie organistą jest nasz dyrygent. Tą niedzielą faktycznie zakończyliśmy śpiew pięknych kolęd, jako że mija już czas, kiedy to w polskiej tradycji (od 2 lutego) nie wykonuje się tych utworów. Tu wykonaliśmy: „Wśród nocnej ciszy”, oczywiście „Bracia patrzcie jeno” i na zakończenie słowami kolędy „Bóg się rodzi” upraszaliśmy o błogosławieństwo dla naszych najbliższych, całego Kościoła i Polski: „Podnieś rękę Boże Dziecię, błogosław Ojczyznę miłą, w dobrych radach, w dobrym bycie wspieraj jej siłę Swą siłą…”

18 luty – wielki dzień w historii naszego miasta, diecezji a nawet Kościoła w Polsce. W tym dniu o godz. 11.00 w Kościele Najświętszej Marii Panny odbyła się wielka uroczystość poświęcona 50 rocznicy śmierci sługi Bożego ks. Wincentego Stefana Frelichowskiego, a jednocześnie zakończenie diecezjalnego procesu beatyfikacyjnego tego męczennika i bohatera obozów koncentracyjnych II wojny światowej, oraz przekazanie dokumentów do Rzymu. Uroczystości przewodniczył sam Prymas Polski J. Em. ks. kardynał Józef Glemp. W towarzystwie około 20 biskupów i ponad 100 księży odprawił Mszę św. Toruń w swojej historii jeszcze tylu zacnych biskupów nie gościł. Wybrano kościół NMP, ponieważ krótko po święceniach aż do 1939 roku – chwili uwięzienia, ks. W. Frelichowski w tej świątyni pełnił swoją posługę kapłańską jako młody wikary. Związany z całym Toruniem, a także z całym jego Regionem urodził się w Chełmży. Naszemu chórowi dał zaszczyt, abyśmy swoim śpiewem uświetnili tę wielką uroczystość. Tym większa dla nas radość, bo koleżanka z naszego chóru, pani Zofia Grocholewska znała ks. Frelichowskiego osobiście, uczył ją religii. Nie wymaga to chyba większych komentarzy o wielkości tego dnia.

Obok naszego chóru, a dosłownie po stronie lekcji, w nawie między dwoma pierwszymi filarami występował chór prowadzony od 1,5 roku przez „znanego” pana Gruczę „Słowiki Toruńskie”, który wykonał po łacinie części stałe Mszy św. i strasznie „Panis angelicus”. My z chóru, pod wielkim witrażem, przy organach nasz dyrygent, wykonaliśmy następujące utwory: „Gaude Mater”, „Alleluja”, „Ciebie prosimy”. Na Ofiarowanie zaśpiewaliśmy, specjalnie przygotowany na tę uroczystość utwór „Modlitwa o Pokój”, który nota bene zrobił wielkie wrażenie wśród słuchających, a szczególnie na naszym ks. Zbyszku, który był w koncelebrze. Na zakończenie uroczystości, kiedy księża biskupi z Prymasem na czele składali kwiaty u stóp relikwii ks. Frelichowskiego, myśmy wykonali „Alleluja” J. F. Haendla. Jest to utwór, którego wyjątkowo dużo ludzi lubi słuchać, nawet księża biskupi już po zdjęciu liturgicznych szat zatrzymali się w centrum nawy i podnieśli głowy do góry, patrząc, co to za „jedni” śpiewają. Pan Grucza był bardzo niepocieszony, oczekiwał bowiem na wielkie pochwały z każdej strony, nawet ustawił się tak blisko ołtarza, a tu cóż: „Pokorne cielę dwie matki ssie”. Uroczystości te trwały ponad trzy godziny. W godzinach popołudniowych w Dworze Artusa odbyła się uroczysta sesja poświęcona ks. Wincentemu Frelichowskiemu, na którą to imiennie został zaproszony nasz prezes, Bernard Czajkowski.

W marcu, w pierwszą niedzielę Wielkiego Postu śpiewaliśmy w naszej parafii o godz. 10.00. Wykonaliśmy znane już utwory wielkopostne. 19 marca o godz. 10.30 na Mszy św. po raz pierwszy śpiewaliśmy w kościele św. Katarzyny, czyli Garnizonowym. Chcieliśmy w ten sposób, a szczególnie nasz dyrygent, który jest bliskim znajomym ks. proboszcza, uczcić św. Józefa, patrona ks. kapitana – głowy tego kościoła. Wykonaliśmy następujące utwory: „Golgota”, „Ave verum”, „Drzewo krzyża” i nowy utwór „Adoramus Te Christe”. Po zakończeniu Mszy św. w bocznej nawie zaśpiewaliśmy solenizantowi nasz wielki przebój: „Ad multos Annos”. Ksiądz kapitan był bardzo zadowolony, obiecując cukierki i zapraszając na 7 kwietnia na Toruńską Drogę Krzyżową.

Rekolekcje Wielkopostne w tym roku, które tradycyjnie wygłosili OO. Redemptoryści z Gdyni, trwały od 19 do 23 marca. Nasz chór w dniu ich zakończenia, na Mszy św. o godz. 18.00 wykonał kilka utworów. Były to między innymi: „Golgota”, „Stabat Mater” i na komunię św. „Drzewo Krzyża” z partią solową w wykonaniu Zbyszka Stolińskiego oraz „Adoramus Te Christe”. 1 kwietnia b.r. mimo, że to „Prima Aprilis” poważnie zostaliśmy zaproszeni do kościoła OO. Jezuitów przez Rodziny Katyńskie, gdzie została odprawiona Msza św. za zamordowanych w Katyniu, Ostaszkowie… Zaśpiewaliśmy z chóru stałe części Mszy św. a także „Golgotę”, „Adoramus Te Christe” i na komunię św. „Ave verum”.

7 kwietnia b.r. podobnie jak w ub. roku odprawiono pod przewodnictwem ks. bp. Ordynariusza Andrzeja Suskiego Toruńską Drogę Krzyżową. To misterium wielkopostne rozpoczyna się w Kościele św. Katarzyny (Garnizonowym) i przechodzi ulicami miasta do katedry. Chór nasz wykonał 3 utwory w kościele Garnizonowym: „Ave verum”, „Drzewo Krzyża” i „Adoramus Te Christe”. Utwory zostały zaśpiewane na poziomie naszych możliwości, a Zbyszek „Drzewo Krzyża” zaśpiewał lepiej niż na Festiwalu w Rumi – widocznie gardło odpowiednio leczył…

Wielkanoc w tym roku przypadła późno, bo dopiero w połowie kwietnia, tj. 16 i 17. W święta te śpiewaliśmy każdego dnia o godz. 10.00 na naszej sumie parafialnej. Wykonaliśmy utwory znane z poprzednich lat.

3 maja – święto Narodowe, w tym roku przypadające w niedzielę. Nasz chór zaśpiewał o 10.00 i nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nasz ks. Proboszcz pozwolił nam śpiewać. Niestety, podczas Ofiarowania „wszedł” nam w słowo nie pozwalając tym samym skończyć utworu – widocznie jak zwykle się śpieszył.

28 maja o godz. 11.00 odbyła się wielka uroczystość na Rubinkowie I, gdzie przez J.E. ks. Biskupa Ordynariusza dr. Andrzeja Suskiego nastąpiła konsekracja kościoła pod wezwaniem Matki Bożej Królowej Polski. Nasz chór w połączeniu z chórem ks. Bronisława Porzycha uświetnił to doniosłe wydarzenie. Wspólnie śpiewaliśmy między innymi kantatę Maryjną: „Ze świtaniem rannej zorzy”. Na miejscu były też trąby i orkiestra Garnizonu. Po komunii św. zaśpiewaliśmy „Ave verum”, a na zakończenie „Alleluja” z oratorium „Mesjasz” Haendla, ale już sami, bez żadnych trąb.

Boże Ciało, które obchodzono 15 czerwca przypadło w tym roku nam obstawiać. Tradycyjnie już od trzech lat w Toruniu idą dwie główne procesje; jedna przed południem na Starym Mieście, druga na wszystkich Rubinkowach w godzinach popołudniowych. Pierwszy ołtarz umieszczono na Rubinkowie I – przed niedawno konsekrowanym Kościołem, drugi na pograniczu Rubinkowa I i II (dwie oddzielne parafie), trzeci natomiast usytuowano na placu nowobudowanego Kościoła Ciała i Krwi Pańskiej, gdzie jednocześnie w tym dniu odbywał się odpust z uroczystą sumą. W czasie tej Mszy św. „dawał głos” chór Chłopięco-Męski pana Gruczy, któremu czasem przygrywał nasz dyrygent („Ave verum”). Ostatni ołtarz umieszczono przed naszym, największym Kościołem w Polsce, zwanym też przez niektórych zazdrosnych jako „Katedra św. Andrzeja” (od A. Klempa).

Sobota 17 czerwca b.r. okazała się wielkim dniem. Otóż PZChiO wraz z Wojewodą Toruńskim urządzili Mistrzostwa Świata pod nazwą „Konkurs Chórów o Puchar Wojewody”. O godz. 10.00 w Szkole Podstawowej nr 24 zebrało się wiele chórów i każdy bardzo chciał zdobyć I miejsce i niewątpliwie kryształowy puchar. Nasz chór zaśpiewał 3 utwory: „Pieśń Konfederatów Barskich” (utwór wyjątkowo na czasie, szczególnie, że wybory prezydenckie za pasem), „Cantate Domino” i „Serce w plecaku”, czyli „rom pom pom”. Basy te trzy słówka dopracowały do tak daleko posuniętej perfekcji, że w godzinach popołudniowych w Sali Mieszczańskiej Ratusza nasz chór, a nie inne bardzo chcące otrzymał Puchar i I miejsce w swojej kategorii. Należy nadmienić, że na wiele występujących chórów nasz był jedynym chórem kościelnym. Tym większa radość i może jakieś signum dla nadchodzących czasów.

20 czerwca takim już przedwakacyjnym akcentem zaśpiewaliśmy w naszej parafii o godz. 16.00 na Mszy św., na której ks. Biskup Jan Chrapek udzielał sakramentu Bierzmowania. Nadchodzi cudowne lato, wszyscy będziemy się cieszyć ciepłem słońca, urokami tej najcudowniejszej pory roku – bo to przecież WAKACJE. „A lato tego roku było wyjątkowo upalne…”. Odpust parafialny obchodziliśmy w tym roku 13 sierpnia. Sumę odprawił nasz ks. Zbyszek z Jastrzębia, poświęcając także nową mozaikę w prezbiterium. 24 września o godz. 17.00 pomagaliśmy ks. Zbyszkowi przeżywać pierwszą w jego proboszczowaniu wizytację biskupią w Jastrzębiu. Śpiewaliśmy z chóru (trochę ciasno), wykonaliśmy pierwszy raz nowe „Agnus Dei”. Uroczystość się udała – kawa z ciastem była mocna.

Po raz drugi w historii nasz chór występował na Mszy św. transmitowanej przez Polskie Radio z Kościoła św. Krzyża w Warszawie. Miało to miejsce 15 października 1995 r. o godz. 9.00. Mszę św. celebrował nasz ks. Proboszcz Andrzej Klemp. Była to niezwykła Msza św., bo „Caritas” Polska modliła się w intencji wszystkich chorych, a przede wszystkim na tę uroczystość przybyła Figurka Matki Bożej z Fatimy. Cały kościół wypchany był ludźmi, osoby, które nie zmieściły się, stały na ulicy. Wyjątkowo czynnie uczestniczyliśmy w tej Mszy św.; pierwszą lekcję czytał Zbigniew Stoliński, śpiewając oczywiście psalm (trochę na własną nutę), drugą lekcję czytała Beata Romanowska, Modlitwę Wiernych czytał Prezes – Bernard Czajkowski. Chór nasz śpiewał „Kyrie”, „Alleluja”, „Jako róża” (na ofiarowanie) „Agnus Dei” i na Komunę św. „Pokarmie naszej drogi”. Było to wielkie przeżycie być razem z Matką Bożą z Fatimy szczególnie teraz, gdy nasza Ojczyzna znowu staje przed wielkim wyborem swej przyszłości. Oby Matka Boża dała wiele mądrości nam i naszemu całemu Narodowi Polskiemu.

O godz. 11.00 zaśpiewaliśmy jeszcze w Archikatedrze Warszawskiej – u grobu Prymasa Tysiąclecia kard. Stefana Wyszyńskiego. Tu pozwolono nam zaśpiewać więcej, były to utwory wykonywane już wielokrotnie. Do domu wróciliśmy ok. godz. 20.00 może zmęczeni, ale na pewno zadumani i daj Boże mądrzejsi.

W niedzielę 26 listopada nasz chór zaśpiewał z okazji święta patronki wszystkich chórów – św. Cecylii, na wieczornej mszy św. o godz. 18.00. Jako, że dzień ten był szczególnie ważny dla ludzi emocjonalnie związanych ze śpiewem i muzyką, wszyscy mieliśmy bardzo dobre humory. Wykonaliśmy kilka utworów z naszego stałego repertuaru, wśród których znalazły się między innymi: „Chrystus wodzem”, „Panie zmiłuj się”, „Alleluja” A. Szuniewicza i „Agnus Dei” (szczególnie lubiane przez chórzystów). Na Ofiarowanie, jako że w dniu tym przypadało święto Chrystusa Króla, zaśpiewaliśmy pieśń pt. „Dziś Chrystus Król” a na komunię wykonaliśmy „Pieśń” J. Świdra do słów J. Kochanowskiego. Mszę św. zakończyliśmy utworem do naszej patronki, czyli „Pieśnią do św. Cecylii”.

Po występie zeszliśmy do refektarza, gdzie odbyła się część nieoficjalna, na której nie zabrakło naszego ks. Proboszcza. Na uroczystość tę, tradycyjnie już, zaprosiliśmy seniorkę naszego chóru – panią Irenkę Bondarowicz, która przybyła, aby wspólnie z nami obchodzić święto naszej patronki. Jak na ten dzień przystało, było bardzo uroczyście. Pierwszy w kolejności zabrał głos dyrygent, który wygłosił mowę na temat czwartego już roku wspólnej, udanej pracy i ciągłego odmładzania się zespołu. Dokonał też krótkiego podsumowania ubiegłorocznej pracy i zapowiedział równie ciężką, wyjawiając nam, co czeka nas w przyszłości.

W czasie trwania uroczystości głos zabrał również prezes życząc wszystkim dalszej udanej współpracy, po czym tradycyjnie już odczytał kronikę chóru. Wszyscy doskonale się bawili posilając się wspaniałymi ciastami upieczonymi przez nasze panie i pokrzepiając się służącymi w tym celu środkami.

Nadszedł czas długo przez wszystkich oczekiwany – Święta Bożego Narodzenia. Jak co roku, tak również i w tym nasz chór uczcił narodzenie Bożej Dzieciny, śpiewając w drugim dniu świąt na parafialnej sumie o godz. 10.00. Wykonaliśmy kilka utworów znanych naszym słuchaczom z poprzednich lat, wśród których znalazły się dwie nowości. Były to: „Gdy się Chrystus rodzi” Feliksa Nowowiejskiego oraz „Przybieżeli do Betlejem” w opracowaniu A. Łuciuka.

1996

TOM TRZECI

Nadszedł nowy rok, a wraz z nim nowe obowiązki i ciężka praca dla naszego chóru. Tradycyjnie już na ten rok wyznaczyliśmy sobie wspólny cel – podniesienie poziomu naszego śpiewu i propagowanie muzyki sakralnej wśród wszystkich grup społecznych. W okresie Bożonarodzeniowym czekało nas wiele występów o wysokim prestiżu.

Nasze chóralne koncertowanie rozpoczęliśmy 05. 01. 96 r. występem w Dworze Artusa w ramach „Noworocznego Koncertu Kolęd”. Impreza ta była dla nas znacząca, gdyż mieliśmy możliwość nie tylko zaprezentowania naszych umiejętności, ale również mogliśmy przysłuchiwać się i ocenić występ naszej konkurencji, a ta do najgorszej nie należała. Wystąpił m. in. Chłopięco-Męski Chór Katedralny pod dyrekcją p. R. Gruczy, któremu akompaniowała córka tegoż pana oraz Chór Kameralny Uniwersytetu M. Kopernika dyrygowany przez Bożenę Jankowską. My zaśpiewaliśmy jako ostatni. Wszyscy byliśmy bardzo zdenerwowani gdyż chcieliśmy wypaść jak najlepiej w oczach zarówno licznie zgromadzonych słuchaczy jak i konkurencji, która, jak mawia nasz dyrygent, „zawsze czuwa”. Czy nam się to udało należy pozostawić ocenie innych. Zaprezentowane przez nas utwory wykonaliśmy w następującej kolejności: „Chrystus natus est nobis”, „Nuż my dziś krześcijani”, „Bracia patrzcie jeno”, „Gdy się Chrystus rodzi” F. Nowowiejskiego, „Przybieżeli do Betlejem”, „W żłobie leży” oraz już na koniec naszego występu „Bóg się rodzi”. Następnie, aby to wspólne spotkanie słuchaczy i chórzystów zakończyć miłym, świątecznym akcentem, zaśpiewaliśmy wspólnie wszystkim znaną i jakże piękną kolędę „Wśród nocnej ciszy”.

Zapoczątkowany wieczornym, piątkowym koncertem weekend był dla nas bardzo pracowity. W sobotę, tj. 06. 01. 96 r., w święto Trzech Króli zaśpiewaliśmy na mszy św. o godz. 18.00, po czym udaliśmy się „na pokoje” do ks. Proboszcza, aby już tylko we własnym gronie uczcić to ważne dla wszystkich chrześcijan święto. Ten sobotni wieczór upłynął nam w serdecznej, rodzinnej atmosferze.

Następnego dnia, czyli w niedzielę 07. 01. 96 r. wystąpiliśmy, obok chóru „Copernicus” i Orkiestry Dętej Wojewódzkiego Ośrodka Animacji Kultury, w Sali Mieszczańskiej Ratusza. Wykonaliśmy tam utwory, które dwa dni wcześniej zaprezentowaliśmy w Dworze Artusa. Naszym chórzystom szczególnie przypadł do gustu koncert orkiestry, która obok muzyki sakralnej zagrała również utwory świeckie. Były one tak skoczne, że nogi same rwały się do tańca. Niektórzy chórzyści nie wytrzymali i dali upust emocjom świetnie prezentując się na parkiecie Sali Mieszczańskiej.

W niedzielę 14. 01. 96 r. o godz. 8.00 wyjechaliśmy do Włocławka, gdzie zaśpiewaliśmy na dwóch mszach św. Pierwszy nasz występ miał miejsce na mszy św. o godz. 10.00 w kościele Najświętszego Zbawiciela. Zaśpiewaliśmy tam kilka kolęd z naszego repertuaru, po czym ks. proboszcz tamtejszej parafii zaprosił nas na gorącą herbatę i słodki poczęstunek, podczas którego wygłosił mowę pochwalną i zaprosił nas na odpust parafialny 14. 04. Jest to dla nas niemały zaszczyt, gdyż jak sam ks. proboszcz podkreślił, na tę uroczystość zaprasza co roku najlepszy z chórów. Wypoczęci i posileni udaliśmy się do włocławskiej Katedry, gdzie na mszy św. o godz. 12.00 zaśpiewaliśmy kilka kolęd. Było to dla nas nowe doświadczenie, gdyż śpiewaliśmy tu po raz pierwszy. Do domu wróciliśmy około godz. 15.00, nieco zmarznięci i zmęczeni ale zadowoleni.

21. 01. na niedzielnej mszy św. o godz. 10.00 wystąpiliśmy w naszym kościele śpiewając tu po raz ostatni kolędy. Przed nami został jeszcze tylko 1 kolędowy koncert, czego wszyscy serdecznie żałujemy, gdyż ten gatunek pieśni szczególnie przypadł nam do gustu. Nadszedł dzień pożegnania naszego chóru z kolędą, czyli 28 I. W tym dniu (a była to niedziela) zaśpiewaliśmy nasze ulubione kolędy w Kościele Garnizonowym. Mimo, że kilku chórzystów z różnych powodów nie mogło przybyć na ten występ, wypadł on znakomicie.

Święta, święta i po świętach. Dla nas oznacza to powrót do wytężonej pracy na wtorkowych i czwartkowych próbach, zwłaszcza, że postawione przez nas cele wymagają wielu wysiłków. Ale cóż, jak mówi łacińskie przysłowie „Per aspera ad astra” („Przez trudy do gwiazd”). Plany wytężonej pracy niespodziewanie zakłóciła nam szalejąca grypa, która siała spustoszenie wśród chórzystów (zwłaszcza sopranów). W całkowitym składzie do pracy chór nasz przystąpił dopiero pod koniec lutego, przygotowując utwory na Wielki Post.

Nadszedł okres Wielkiego Postu. W tym czasie kilkakrotnie występowaliśmy na mszach św. prezentując przygotowane wcześniej utwory. I tak 3. 03. (niedziela) śpiewaliśmy w naszej rodzimej parafii. Wykonaliśmy tu między innymi: „Ludu mój ludu”, „Przed Tronem”, a także „Adoramus Te Christe”, które tym razem udało nam się zaprezentować w całości (ks. Proboszcz nam nie przerwał). Nie lada atrakcją był solowy występ Zbyszka Stolińskiego z basów, który wykonał „Dignare o Domine”. W czwartek 14. 03. o godz. 18.00 ponownie zagościliśmy na chórze naszego kościoła wykonując kilka wielkopostnych pieśni. Były to: „Podnieśmy krzyż”, „Stabat Mater” oraz „Adoramus Te Christe”.

17. 03. (w niedzielę) korzystając z zaproszenia wystąpiliśmy na mszy św. o godz. 12.00 w Kościele Garnizonowym, czcząc w ten sposób św. Józefa. Zaśpiewaliśmy znane już utwory, takie jak: „Przed Tronem”, „Ludu mój ludu”, „Adoramus Te…” Po mszy, jako że Proboszcz kościoła garnizonowego obchodził imieniny, zaśpiewaliśmy mu „Ad multos” i wręczyliśmy symbolicznego kwiata (za co zresztą zostaliśmy wynagrodzeni cukierkami). Przed nami jeszcze dwa występy związane z Wielkim Postem, ale w tzw. międzyczasie przypominamy już sobie utwory wielkanocne.

Jednym z ostatnich naszych występów w czasie Wielkiego Postu było uczestnictwo w Drodze Krzyżowej, która odbyła się 29 III w centrum Torunia. Uroczystość rozpoczęła się nabożeństwem pokutnym w Kościele Garnizonowym, gdzie mieliśmy zaszczyt zaśpiewać utwór pt. „Podnieśmy Krzyż”. Zbyszek Stoliński wystąpił solo wykonując „Dignare o Domine”. Po naszym śpiewie wyruszyła procesja aby przechodząc od stacji do stacji głosić śmierć Jezusa na Krzyżu. Zadaniem każdego z toruńskich osiedli był „obstawienie” jednej ze stacji. Naszej parafii przypadła w udziale stacja 3. Prezes naszego chóru – pan Benek Czajkowski odczytał krótką medytację na temat krzywdy, jaką wyrządzamy sobie i Bogu popadając w nałogi, po czym koleżanka z sopranów Beata Romanowska przeczytała odpowiadający temu fragment z Ewangelii św. Mateusza. Po chwili zadumy nasi panowie na czele z dyrygentem przejęli krzyż od swoich poprzedników i rześko ruszyli naprzód ku czwartemu przystankowi. Tu zakończył się nasz oficjalny udział w Drodze Krzyżowej, ale mimo to niemal wszyscy chórzyści wytrwali do końca.

Nadszedł Wielki Piątek, który w tym roku przypadł 5 IV. Dzień ten był naszym pożegnaniem z utworami wielkopostnymi. Na liturgii o godz. 18.00 wystąpiliśmy w naszym kościele śpiewając po raz ostatni w tym roku utwory takie jak: „Oto drzewo krzyża”, „Golgota” oraz „Odszedł Pasterz”. Zbyszek Stoliński solo wykonał łaciński utwór pt. „Dignare o Domine” (G. F. Händel). Po liturgii wszystkie panie szybko umknęły do domów w celu przygotowania świątecznych przysmaków.

Nadeszły Święta Wielkiej Nocy. Tradycyjnie już zaśpiewaliśmy w naszym kościele w pierwszy i drugi dzień świąt na Mszy św. o godz. 10.00. Pierwszego dnia wykonaliśmy następujące pieśni: „Już Zbawiciel”, „Surrexit”, „Alleluja” Szuniewicza oraz, ku wielkiej uciesze wszystkich chórzystów, na komunię „Alleluja” Händla. Sądząc po zadartych w stronę chóru głowach wiernych, utwór ten znalazł uznanie nie tylko wśród naszego grona. W wielkanocny poniedziałek zaśpiewaliśmy pozostałe utwory z naszego repertuaru, wśród których znalazły się m. in. „Ofiarujmy chwałę w wierze”, „Dziś Chrystus Król”, „Alleluja” Szuniewicza i „Biją dzwony”. Po Mszy św. udaliśmy się do swych domów, aby w rodzinnej atmosferze spędzić ostatni dzień świąt.

W niedzielę 14. IV wyjechaliśmy do Włocławka, aby zaśpiewać tam na dwóch Mszach św. Ponieważ zarezerwowany wcześniej autobus przyjechał z opóźnieniem, do Kościoła św. Maksymiliana dotarliśmy na ostatnią chwilę (a Msza św. rozpoczęła się o godz. 9.00) i praktycznie nasz występ zaczęliśmy z marszu. Mimo to, jak doszły nas słuchy, wypadliśmy całkiem dobrze. Przygotowane na tę okoliczność utwory zaśpiewaliśmy w następującej kolejności: „Już Zbawiciel”, „Alleluja” Szuniewicza, „Dziś Chrystus Król”, „Agnus Dei”, „Alleluja” Händla (przy tym utworze były kłopoty z równym zakończeniem gry instrumentu i naszego śpiewu) oraz „Cantate Domino”. Po Mszy św. wsiedliśmy do naszego środka lokomocji i ruszyliśmy ku naszemu drugiemu celowi, którym był kościół pod wezwaniem Najświętszego Zbawiciela. Tu, jak zwykle, zostaliśmy bardzo serdecznie powitani przez księdza Proboszcza, który zaprosił nas na słodki poczęstunek. O godz. 11.30 rozpoczęła się Msza św. z udziałem żołnierzy, na której obok wykonywanych już w tym dniu utworów zaśpiewaliśmy również: „O Pokarmie” i „Panis angelicus” (solo wystąpił pan Wincenty Kwaśniok). Do domu wróciliśmy około godz. 15.00, akurat na obiad.

Piątek 26 IV był w naszej parafii dniem Bierzmowań. Rozpoczęły się one godz. 18.00. Ósmoklasistom sakramentu Bierzmowania udzielał Biskup toruński Andrzej Suski. Nam przypadł zaszczyt muzycznej oprawy tej uroczystości. Na wejście Biskupa tradycyjnie już zaśpiewaliśmy „Przychodzi kapłan”. W trakcie udzielania sakramentu zaśpiewaliśmy następujące pieśni: „Veni Spiritus Sancte”, „O Stworzycielu Duchu”, „Pójdźmy do Pana”, „Nieście chwałę”, „Canticorum iubilo” oraz „Już Zbawiciel”. Na komunię zaśpiewaliśmy „Kto szuka Cię” i „Verbum supernum”, zaś na zakończenie „Cantate Domino”.

W tym roku maj przyniósł naszemu społeczeństwu aż pięć dni wolnych od pracy. Większość ludzi przez pięć dni, tj. od 1 do 5 maja odpoczywała. Niestety, słodkie lenistwo nie było wszystkim dane. Pisząc o tym mam na myśli nasz chór, który 3 i 4 V śpiewał w naszej parafii. 3 V kościół katolicki obchodzi święto Matki Bożej Królowej Polski, zgodnie z tym tego dnia na Mszy św. o godz. 10.00 zaprezentowaliśmy utwory o tematyce maryjnej. Były to „Bogurodzica”, „Maryjo ja Twe dziecię” oraz kończący Mszę św. ”Apel Jasnogórski”. Oprócz tego zaśpiewaliśmy również „Panie zmiłuj się”, „Alleluja” Szuniewicza, „Agnus Dei” Canniciari’ego raz „Verbum supernum”. Msza ta była dla nas wielkim przeżyciem również i z tego powodu, że śpiewaliśmy sprzed ołtarza a nie z chóru jak było do tej pory. O takim a nie innym ustawieniu nas zadecydował dyrygent, który postanowił przyzwyczaić chórzystów do „poważnych” występów.

Następnego dnia, tj. 4 V uczestniczyliśmy w uroczystej Mszy św., która odbyła się w naszym kościele o godz. 10.00, związanej z nadaniem Szkole Podstawowej nr 32 imienia Armii Krajowej. Na Mszę św. prowadzoną przez Biskupa Andrzeja Suskiego przybyło wielu gości, m. in. Honorowa Obywatelka Torunia, jedyna „cichociemna”, odznaczona Orderem Orła Białego – Elżbieta Zawacka. Podczas Mszy św. zaśpiewaliśmy kilka znanych naszym słuchaczom utworów, wśród których znalazły się: „Przychodzi kapłan”, „Kyrie”, „Alleluja” Szuniewicza, „Pieśń”, „Agnus Dei” a także „O sacrum”. W momencie kulminacyjnym, czyli w czasie gdy Biskup święcił sztandar szkoły, zaśpiewaliśmy „Rotę”.

19 IV na toruńskich Jordankach odbył się Festyn Rodzin zorganizowany przez Stowarzyszenie Rodzin Katolickich Diecezji Toruńskiej. Imprezę rozpoczął występ naszego chóru. Zaśpiewaliśmy zarówno utwory sakralne jak i świeckie, wśród których znalazły się m. in. „Pieśń”, „Serce w plecaku”, „Rota”.

Niewątpliwie w naszej pamięci na długo pozostanie dzień 24 V, a stanie się to z kilku powodów. Tego dnia w godzinach popołudniowych wyjechaliśmy z Torunia aby o godz. 18.00 zaśpiewać w Aleksandrowie Kujawskim na Mszy św., podczas której odbyło się uroczyste poświęcenie trzech dzwonów. Nasze śpiewanie rozpoczęliśmy utworem „Maryjo ja Twe dziecię”. W czasie trwającej ponad dwie godziny Mszy św., wzbogaconej bardzo długim kazaniem księdza Proboszcza i nie krótszą przemową tamtejszego biskupa, wykonaliśmy również „Panie zmiłuj się”, „Alleluja” Szuniewicza, „Agnus Dei”, na komunię: „O Pokarmie” i „Kto szuka Cię”. W momencie święcenia dzwonów, które miało miejsce tuż przed kościołem, zaśpiewaliśmy „Graduale”. Niestety, nie było nam dane wykonać tego utworu w całości. W chwili, gdy tenory miały zabłysnąć przed zgromadzonym tłumem słynnym „irreprehensibilis” rozległ się dźwięk dzwonów. Złośliwi twierdzą nawet, że tenory zostały uratowane przez dzwony. No cóż. Ostateczne zdanie należy do naszych słuchaczy. W sumie 24 V był dniem radosnym, ale nie dla wszystkich. Nasza koleżanka z altów, pani Maria Lis tuż przed występem przeżyła szok. Chcąc ładnie się prezentować na Mszy św. (jak zresztą przykazał dyrygent) przystąpiła do przebierania przywiezionych ze sobą w tym celu butów. Jakże wielkie było zdziwienie pani Marii gdy okazało się, że owszem, zabrała ze sobą czarne czółenka, ale każde od innej pary, a że nieszczęścia chodzą parami, oba buty były lewe. I tak pani Maria zmuszona była wystąpić w butach, których przyjechała. Pech chciał, że były one koloru czerwonego. Mimo wszystko, nasza koleżanka na zdjęciu prezentuje się bardzo ładnie, jak zresztą i wszyscy inni.

W tym roku „obstawianie” Bożego Ciała przypadło w udziale chórowi z Rubinkowa I. My jednak zostaliśmy zaproszeni do śpiewu na Mszy św. o godz. 17.00 odprawionej przy II ołtarzu ustawionym na fundamentach budującego się kościoła na Rubinkowie II. Tego dnia z nieba lał się prawdziwy żar, jednak nasi panowie czerpiąc wzór z dyrygenta, zaprezentowali się „jako prawdziwi mężczyźni” występując w garniturach. Jako pierwszy wykonaliśmy utwór pt. „Alleluja” Szuniewicza, następnie śpiewaliśmy „Verbum supernum”, „Ave verum” i „Baranku Boży”. Mszę św. zakończyliśmy pieśnią pt. „O sacrum convivium”. Po Mszy św. część chórzystów poszła w procesji na I Rubinkowo, gdzie miało miejsce zakończenie uroczystości Bożego Ciała.

W niedzielę 23 VI zaśpiewaliśmy w naszym kościele na Mszy św. o godz. 10.00. Oprócz części stałych zaśpiewaliśmy także „Serce Zbawiciela”, „Graduale”, „Ave verum”, „Nieście chwałę” i na zakończenie „Kto szuka Cię”. Nasz występ bardzo się podobał, o czym świadczyły oklaski wiernych. Staliśmy jak zwykle przy ołtarzu i podobno prezentowaliśmy się bardzo ładnie. Niewątpliwie duża w tym zasługa nowych, czerwonych zeszytów, których nie byłoby, gdyby nie starania niektórych chórzystów. Szczególne podziękowania należą się prezesowi, dyrygentowi oraz Małgorzacie Trzpil.

Nadeszły wakacje, a więc okres urlopów i wypoczynku. Zgodnie z tym, nasz chór robi sobie wakacyjną przerwę w dniach od 1 do 27 lipca. Słodkie, wakacyjne leniuchowanie przerwaliśmy aby zaśpiewać w zaprzyjaźnionej z nami parafii w Jastrzębiu. Na zaproszenie ks. Zbyszka zaśpiewaliśmy na Mszy św. o godz. 11.30 z okazji dorocznego odpustu Nawiedzenia NMP. Niestety, czas urlopów i związanych z nimi wyjazdów nie pozwolił wszystkim chórzystom na uczestnictwo w tej uroczystości. Między innymi tego dnia nie było z nami dyrygenta, jego obowiązki pełnił w tym dniu Zbigniew Stoliński (bas). Wykonaliśmy utwory znane naszym słuchaczom z lat ubiegłych. Wszyscy przyjęli nas bardzo serdecznie. Po zakończonej Mszy św. udaliśmy się do szkoły, gdzie czekał już na nas smaczny obiad. Oczywiście, nie obyło się bez biesiadnych śpiewów i dowcipów, zwłaszcza, że był z nami nasz ks. proboszcz, który słynie ze swego wspaniałego humoru. Wszyscy bawili się wyśmienicie, a nad dowód tego, że nie ma w tych słowach ani odrobiny przesady dołączam do kroniki pamiątkowe zdjęcia. Niestety, wszystko co dobre szybko się kończy. Czas minął nieubłaganie i zmuszeni byliśmy udać się w powrotną drogę, obiecując oczywiście, że jeszcze tu nieraz wrócimy.

Z początkiem sierpnia definitywnie skończyły się wszystkim chórzystom urlopy przydzielone im przez dyrygenta. Znów zaczęły się godziny „ciężkich” prób. Pierwszy powakacyjny występ naszego chóru miał miejsce w naszej parafii 14 VIII na Mszy św. o godz. 18.00. Obok części stałych zaśpiewaliśmy również „Gaude Mater”, „Modlitwę o pokój”, „Kto szuka Cię” oraz „Canticorum iubilo”. Następnego dnia (15 VIII) w święto Wniebowzięcia NMP, które w tym roku przypadło w czwartek, zaśpiewaliśmy na sumie parafialnej o godz. 10.00. Jak na ten dzień przystało, nasz repertuar stanowiły wyłącznie utwory o tematyce maryjnej. Wykonaliśmy więc utwory takie jak „Maryjo ja Twe dziecię”, „Jako róża” i „Santa Maria”.

Pozostałe dni sierpnia jak i cały wrzesień minął nam na przygotowaniach do wyjazdu na Ukrainę. Przez kilka tygodni pod czujnym okiem i uchem dyrygenta szlifowaliśmy przeznaczone na tę okazję utwory. Nad sopranami wisiało fatum indywidualnych przesłuchań, ale dyrygent zrozumiawszy jakie są z nich wspaniałe śpiewaczki, zrezygnował z tego drastycznego kroku.

Dni szybko mijały i przyszła pora na 5 X. Tego dnia dzięki usilnym staraniom prezesa – Bernarda Czajkowskiego, urzeczywistnił się nasz wyjazd do Lwowa. Odbywał się tam I Festiwal Kultury Polskiej na Ukrainie, a pojechaliśmy tam na zaproszenie konsula polskiego. Wyjechaliśmy o 5.00 pełni ufności i wiary w bezpieczną podróż. Jechał z nami założyciel chóru – ks. Zbigniew Markowski, mieliśmy również opiekę medyczną w osobach: lekarza, p. Ewy Żłobeckiej i pielęgniarki – p. Zuzanny Dębskiej. Podróż rozpoczęła się niezbyt fortunnie. W okolicach Włocławka policja, która okazuje się być wszędzie tam, gdzie jej nie trzeba, uraczyła nas mandatem za przekroczenie szybkości. Tak wzbogaceni nowym doświadczeniem ruszyliśmy w dalszą podróż. Minęła ona bez przykrych niespodzianek.

W godzinach popołudniowych dotarliśmy do Przemyśla, a stąd wieczorem trafiliśmy do pobliskiego hotelu. Wcześniej jednak zaśpiewaliśmy w katedrze przemyskiej na Mszy św. o godz. 18.00. Było to dla nas ogromnym przeżyciem, gdyż msza ta była pożegnaniem Figury Matki Bożej z Fatimy. Występ w katedrze przemyskiej był wcześniej nieprzewidywalny, nikt również nie wiedział, że akurat tego dnia gościć tam będzie Matka Boska Fatimska, dlatego tym większa była nasza radość. Niewątpliwie sam Bóg udzielił nam swej łaski pozwalając nam na to niecodzienne spotkanie, zwłaszcza, że 15 paźdz. 1995 r. witaliśmy Figurę Matki Bożej Fatimskiej podczas Mszy św. w warszawskim kościele św. Krzyża. Niemalże w rok później przyszło nam Ją żegnać wspólnie z mieszkańcami Przemyśla. Po Mszy św. uczestniczyliśmy w różańcu odmawianym na ulicach tego miasta, skąd udaliśmy się do hotelu na zasłużony odpoczynek. Niestety, skorzystać z tego przywileju mogli tylko panowie. Panie bowiem do późnych godzin nocnych mordowały się przy prasowaniu strojów pontyfikalnych, przeklinając dzień, w którym na ten świat przyszły jako kobiety.

Następnego dnia we wczesnych godzinach rannych opuściliśmy hotel udając się w stronę granicy. Dzięki odpowiednim dokumentom przekroczyliśmy ją bardzo szybko i bez żadnych kłopotów. Pierwszym naszym występem na ukraińskiej ziemi był godzinny koncert w Archikatedrze Lwowskiej, który rozpoczął się o godz. 11.00. Składał się on z dwóch części: pierwszej a cappella, wykonywanej w prezbiterium i drugiej, wykonywanej z chóru przy akompaniamencie organów. W pierwszej części licznie zgromadzeni wierni usłyszeli utwory, wśród których znalazły się m. in. „Cantate Domino”, „Pieśń”, „Canticorum iubilo”, „Jako róża” czy „Pieśń konfederatów barskich”. W drugiej części koncertu dyplomant Szkoły Muzycznej II stopnia w Toruniu – Krzysztof Skałdanowski zaprezentował improwizację na temat pieśni kościelnej „Święty Boże” op. 38 Mieczysława Surzyńskiego. Zbigniew Stoliński wykonał solo z towarzyszeniem organów fragment „Te Deum” G. F. Haendla. Na zakończenie koncertu odśpiewana została „Rota”. Była to bardzo uroczysta chwila. W czasie śpiewania tej pięknej, polskiej pieśni wiele osób rozpłakało się, przywołując w pamięci wizerunek Polski. Wzruszenie udzieliło się również chórzystom, niejednemu z nich zakręciła się łza w oku. Po zakończonym koncercie przed archikatedrą czekali na nas starsi już ludzie, najczęściej Polacy, którzy wspominali swoje rodzinne miasta i pytali o życie w Polsce. Dziękowali również za to, że chór przyjechał na Ukrainę i wniósł tam polski akcent.

Po krótkich lecz bardzo serdecznych rozmowach udaliśmy się do hotelu „Лвив”, skąd po krótkim odpoczynku udaliśmy się na obiad. Po drodze spotkała nas miła niespodzianka: udało nam się zobaczyć Janusza Olejniczaka – sławnego na całym świecie pianistę. Uradowani tym spotkaniem zaśpiewaliśmy pianiście „Ad multos” i zrobiliśmy sobie z nim pamiątkowe zdjęcie. Tego dnia o godz. 18.00 wyjechaliśmy do pobliskiego Gródka Jagiellońskiego, gdzie mieliśmy wystąpić na Mszy św. Jednak z przyczyn od nas niezależnych do występu nie doszło.

Następnego dnia spotkaliśmy się z polskim konsulem wręczając mu na pamiątkę album Torunia i śpiewając na stopniach konsulatu. Polski śpiew przyciągnął wielu słuchaczy, którzy sprawili nam gorącą owację. Mieszkańcom Lwowa najbardziej do gustu przypadła świecka piosenka pt. „Serce w plecaku” wykonana z wielkim zapałem i młodzieńczą werwą. Konsul, pan Tomasz Leoniak podziękował chórowi za przybycie i wyraził nadzieję na ponowne spotkanie. Po śniadaniu uczestniczyliśmy w żywej lekcji historii, jaka odbyła się na cmentarzach Orląt Lwowskich i Łyczakowskim. Dzięki młodemu, świetnie władającemu językiem polskim przewodnikowi usłyszeliśmy wiele ciekawych informacji o pochowanych tu osobach i w wielkim skupieniu odmówiliśmy modlitwę za dusze zmarłych. Zaśpiewaliśmy również polski hymn narodowy i nawiedziliśmy miejsca spoczynku Gabrieli Zapolskiej i Marii Konopnickiej, przy grobie której odśpiewaliśmy „Rotę”. Chórzyści spotkali się także z Polakami pracującymi na cmentarzach i wysłuchali ich opowieści. Prosto z cmentarza udaliśmy się na obiad. Po nim aż do godz. 17.30 był czas wolny. Większość śpiewaków wykorzystała go na zwiedzanie Lwowa i „bieganie” po sklepach.

Wieczorem na Mszy św. o godz. 18.00 po raz ostatni w czasie tego pobytu we Lwowie zaśpiewaliśmy w Archikatedrze Łacińskiej. Mszę św. koncelebrował ks. Zbigniew Markowski. Po mszy udaliśmy się na kolację, w czasie której przygrywał nam ukraiński zespół muzyczny. W dobrych humorach wróciliśmy do hotelu, aby udać się na spoczynek. Jak jednak doniesiono kronikarzowi tylko pojedyncze jednostki zażywały snu. Pozostali skupili się w mniejsze lub większe grupy, aby tylko w swoim gronie odpoczywać w znany sobie sposób. Niestety, co stanowiło istotę zabawy, kronikarzowi nie doniesiono, dość, że następnego dnia nie wszyscy stawili się na śniadanie. Podczas naszego pobytu we Lwowie mieliśmy okazję zobaczyć aktorów polskiej sceny takich jak: Anna Dymna, Jan Englert, Beata Ścibakówna czy Krzysztof Kolberger. Niektórzy z nas mieli nawet szczęście jadać z nimi przy jednym stole. Większość śpiewaków, a raczej śpiewaczek nie przepuściło okazji i zrobiła sobie z gwiazdami pamiątkowe zdjęcia. Pobyt we Lwowie uważamy za udany, ale niestety, wszystko co dobre, szybko się kończy. 8 X wróciliśmy do Torunia. Po drodze, w miejscowości Wola Zadepska ks. Zbyszek odprawił Mszę św. w intencji chórzystów. Jeszcze długo po powrocie do domu wspominaliśmy pobyt we Lwowie.

13 paźdz. O godz. 16.00 śpiewaliśmy w naszym kościele z okazji XXX rocznicy śmierci ks. Idziego Ogiermana Mańskiego. Msza św. celebrowana była przez Prowincjała Warszawskiej Prowincji Zgromadzenia Księży Salezjanów – ks. insp. Zbigniewa Malinowskiego. Wszystkie wykonane przez nas utwory były wyłącznie autorstwa ks. Mańskiego. Są to: „Magnificat czerwińskie”, „Hymn do św. Cecylii”, „Domine non sum dignus” oraz „Przecudne oblicze mej Pani”. Mieczysław Drużyński i Zbigniew Stoliński wykonali w duecie utwór pt. „Do Twej świątyni”. Po uroczystej Mszy św. chórzyści zeszli do dolnej kaplicy, gdzie zrobili sobie pamiątkowe zdjęcie z ks. Malinowskim.

W związku ze zbliżającymi się Świętami Bożego Narodzenia przygotowujemy już utwory na ten radosny czas. 22 listopada zaśpiewaliśmy na wieczornej Mszy św. z okazji święta patronki chórów i muzyki sakralnej – Św. Cecylii. Jak na ten dzień przystało, obok części stałych wykonaliśmy specjalnie przygotowany na to święto „Hymn do św. Cecylii”. Utwór ten nie należy do najłatwiejszych, ale jak powszechnie wiadomo jesteśmy zdolnym zespołem, więc nauczenie się hymnu nie stanowiło dla nas większego problemu. Następnego dnia, tj. w sobotę zaśpiewaliśmy na parafialnej Sumie. Jako, że w tym dniu obchodziliśmy święto Chrystusa Króla zaśpiewaliśmy, obok innych utworów, pieśń „Czego chcesz od nas Panie” J. Świdra do słów J. Kochanowskiego, szczególnie lubianą przez chórzystów. Tego dnia spotkaliśmy się ponownie w godzinach wieczornych na „pokojach” ks. Proboszcza. Niestety, ze względu na zły stan zdrowia ks. Proboszcza nie było z nami. Mimo to staraliśmy się stworzyć miłą i jak zawsze bardzo rodzinną atmosferę, co jak myślę w pełni nam się udało. Godziny upłynęły nam bardzo radośnie i szkoda było wracać do domu.

Nadszedł dzień, który na długo zapisze się w naszej pamięci, czyli 29 listopada. Tego dnia o godz. 16.00 zebraliśmy się w studiu nagrań „Artus” aby popracować nad kasetą z wykonanymi przez nas kolędami. Byliśmy bardzo podekscytowani, gdyż pierwszy raz w historii naszego chóru nagrywaliśmy kasetę, a praca to nielekka. Jeden utwór nagrywaliśmy dwa, trzy a czasami więcej razy, aby później móc wybrać najlepszą wersję. Najwięcej emocji przyniosło chórzystom, a zwłaszcza paniom, bo to one były bohaterkami tej chwili, nagranie kolędy „Noc wigilijna”. Solo wykonała występująca z nami gościnnie Monika Celmer (sopran). Mimo, że siedzieliśmy w studiu do późnych godzin wieczornych nie udało nam się tego dnia nagrać całego materiału. Zrobiliśmy to następnego dnia. Pracę zaczęliśmy już od godz. 10.00 aby zbytnio nie przedłużać nagrania, gdyż tego dnia były „Andrzejki” i większość z nas wybierała się na mniejsze lub większe imprezki. Jednak zanim doszło do tych przyjemności zaśpiewaliśmy na wieczornej Mszy św., po czym zeszliśmy do zakrystii, aby złożyć imieninowe życzenia naszemu ks. Proboszczowi. Później udaliśmy się w tylko sobie wiadome miejsca, aby oddać się szalonej ale zapracowanej zabawie.

Próby przed Bożym Narodzeniem spędziliśmy, jak mawia dyrygent, na „doszlifowywaniu” kolęd. W tym roku nasze kolędowanie rozpoczęliśmy nieco wcześniej niż w latach ubiegłych. I tak, 19 XII w godzinach wieczornych uświetniliśmy naszym śpiewem opłatkowe spotkanie pracowników „Copyfaxu”, które miało miejsce w restauracji „Herbowa”. Na spotkaniu panował iście świąteczny nastrój i wszyscy poczuliśmy, że Boże Narodzenie zbliża się wielkimi krokami.

Następnego dnia braliśmy udział we wspaniałej uroczystości zorganizowanej przez Stację Opieki „Caritas”, ks. Proboszcza, Siostry Karmelitanki i młodzież licealną z myślą o chorych i najuboższych mieszkańców naszego osiedla. Również i chór włączył się w tą wspaniałą akcję wzbogacając uroczystość wspaniale wykonanymi pięknymi kolędami. Po raz pierwszy uczestniczyliśmy w takim spotkaniu i na początku byliśmy nieco stremowani, jednak wszelka niepewność zniknęła w momencie, gdy goście włączyli się do naszego śpiewu.

Nadeszły Święta Bożego Narodzenia, a więc okres bardzo radosny w naszej narodowej tradycji. Wzorem lat poprzednich Wigilię każdy z nas spędził w rodzinnym gronie. W pierwszy i drugi dzień świąt, co stało się już naszą tradycją, zaśpiewaliśmy w naszej parafii na Mszy św. o godz. 10.00. W naszym repertuarze kolęd znanych słuchaczom z lat ubiegłych nie zabrakło nowości. W pierwszy dzień świąt wykonaliśmy przepiękną kolędę „Noc wigilijna”, którą wszystkie panie od razu pokochały. Myślę, że mimo iż panowie nie biorą czynnego udziału w wykonywaniu tego utworu, zachwycają się nim nie mniej niż panie (wnioskuję to z wyrazu ich twarzy). Należy dodać, że solistką jest Monika Celmer, która swym śpiewem podbiła serca wielu słuchaczy.

Drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia był dla nas bardziej pracowity niż pierwszy. Po sumie mieliśmy dwie godziny dla siebie po czym wszyscy zebraliśmy się w Kościele Ciała i Krwi Pańskiej, aby naszym śpiewem podkreślić atmosferę tych niezwykłych świąt na Mszy św. o godz. 13.00. Tegoroczna zima była bardzo mroźna, a jedną z najniższych temperatur niewątpliwie zanotowano 29 grudnia. Tego dnia, a była to niedziela, chór gościł w parafii na Koniuchach (rodzimej parafii naszego dyrygenta), gdzie mieliśmy przyjemność śpiewać kolędy podczas Mszy św. o godz. 12.00. Na nasze szczęście Kościół Miłosierdzia Bożego jest ogrzewany, w przeciwnym razie przemienilibyśmy się w mniejsze lub większe (zależnie od masy własnej) bryły lodu. Nic się jednak takiego nie wydarzyło i po zakończonej Mszy św. pojechaliśmy do domów na gorące obiady.

Wieczór 30 grudnia był dla nas nie lada wydarzeniem, mieliśmy bowiem zaszczyt uświetnić naszym śpiewem spotkanie opłatkowe Rady Miejskiej Torunia. Było bardzo odświętnie i uroczyście. Po przemówieniu przewodniczącego Rady Miejskiej – Bogdana Majora daliśmy koncert kolęd. Staraliśmy się wypaść jak najlepiej, bo przecież nie codziennie śpiewamy na takich uroczystościach. Jeśli można wnioskować po skupionych twarzach gości, wśród których znalazł się biskup Andrzej Suski, senator Alicja Grześkowiak i poseł Jan Wyrowiński, nasz śpiew wywarł na zebranych duże wrażenie. Zapewne ten wieczór spędzony w Sali Wielkiej Dworu Artusa na długo pozostanie w naszej pamięci.

1997

5 stycznia to dzień naszego wyjazdu do zaprzyjaźnionej z nami parafii w Jastrzębiu. Z Torunia wyjechaliśmy o godz. 7.45 aby na czas dojechać na Mszę św. o godz. 9.30. Podróż minęła nam przy dźwiękach „Macareny” i innych hitów roku 96. Gorące rytmy tak niektórych rozpaliły, że próbowali oni swoich umiejętności ruchowych. Niestety, autokar to nie sala balowa, więc „Macarena” nie doczekała się swojej premiery. Co gorliwsi podrygiwali w rytm muzyki siedząc na swoich miejscach. Były za to śpiewy i dowcipy. W tak znakomitej atmosferze dojechaliśmy do Jastrzębia. Tam czekała na nas mniej przyjemna wiadomość. Otóż proboszcz jastrzębskiej parafii – ks. Zbyszek uległ nieszczęśliwemu wypadkowi - złamał nogę i na kilka tygodni został z tego powodu „zawieszony” w wypełnianiu duszpasterskich obowiązków. Tymczasowo przejął je zastępca – ks. z Brodnicy.

W Jastrzębiu wystąpiliśmy dwukrotnie na Mszy św. o godz. 9.30 i 11.30. Przerwę między Mszami św. spędziliśmy na miłej pogawędce z księdzem „inwalidą”, podczas której podjadaliśmy pyszne ciasto i popijaliśmy gorącą herbatę. W Jastrzębiu mieliśmy jak gdyby mini koncerty, gdyż kolędy wykonywaliśmy w miejsce kazania. Zaśpiewaliśmy nasze ulubione kolędy: „Bóg się rodzi”, „Przybieżeli do Betlejem”, „Bracia patrzcie jeno” i kilka innych. Do domów wracaliśmy w podobnej atmosferze w jakiej z nich wyjeżdżaliśmy.

Nastał 12 stycznia a wraz z nim dwa nasze koncerty. Pierwszy miał miejsce w Kościele św. Ducha po Mszy św. o godz. 12.00. Na nasz występ specjalnie przybył biskup Andrzej Suski, co było dla nas wielkim zaszczytem. Zrobił On to tak cicho, że niektórzy (nie będę wymieniała z imienia i nazwiska ani z funkcji, jaką pełni ta osoba w zespole) dyrygent, niestety nie zauważyli biskupa i gdy w końcu Go zobaczyli byli szczerze zdziwieni. Swoją drogą, śmiesznie to wyglądało. Drugi raz tego dnia śpiewaliśmy na Mszy św. o godz. 15.00 u Ojców Redemptorystów. Bardzo się ucieszyliśmy, że mogliśmy się tu zaprezentować, gdyż nieczęsto mamy ku temu możliwość. Staraliśmy się wypaść jak najlepiej, mamy nadzieję, że choć w części nam się to udało.

Jak w roku ubiegłym tak również i w tym pojechaliśmy do Włocławka na Diecezjalny Przegląd Kolęd. W ramach przeglądu zaśpiewaliśmy w Kościele Najświętszego Zbawiciela na Mszy św. o godz. 10.00. W tym roku wystąpiliśmy w strojach pontyfikalnych, co mimo iż kościół był ogrzewany, niektórzy przypłacili grypą. Wykonaliśmy najładniejsze, naszym zdaniem i dyrygenta, kolędy, do których należą: „Wśród nocnej ciszy”, „Przybieżeli do Betlejem” i „Gdy się Chrystus rodzi”. Zostaliśmy jak zwykle bardzo serdecznie przyjęci. Należy dodać, że przed Mszą św. ks. proboszcz zaprosił nas na słodki poczęstunek. To nie był nasz jedyny występ we Włocławku. Tego dnia zaśpiewaliśmy jeszcze na Mszy św. o godz. 12.30 tym razem w Kościele św. Maksymiliana. Wystąpiliśmy z tym samym repertuarem, jaki wykonaliśmy rano. Po Mszy św. zostaliśmy poczęstowani ciastem. Po krótkiej pogawędce z ks. proboszczem wyjechaliśmy w drogę powrotną. Przedtem jednak musieliśmy przyrzec, że jeszcze tu wrócimy. Do Torunia dotarliśmy ok. godz. 15.00.

Powoli lecz nieuchronnie zbliża się koniec okresu bożonarodzeniowego. 26 styczeń był dniem, w którym po raz ostatni w tym roku śpiewaliśmy kolędy, a mieliśmy okazję wystąpić na trzech Mszach św. Kolędowanie rozpoczęliśmy w Kaszczorku, występując na mszy o godz. 8.30. Z tym miejscem związane są niedawne lecz miłe wspomnienia. Otóż, na krótko przed świętami nasz chór przybył do tej małej ale bardzo sympatycznej świątyni na telewizyjne nagranie kolęd. Nagrania dokonaliśmy na prośbę T.S.T. Codziennie w czasie świąt w godzinach popołudniowych mogliśmy oglądać siebie w telewizji. Jesteśmy bardzo dumni z tego posunięcia, zwłaszcza, że nasza osobista popularność wzrosła ogromnie wśród znajomych, a co ważniejsze, wśród zawistnych sąsiadów. Wróćmy jednak do 26 I. Tego dnia wystąpiliśmy jeszcze dwukrotnie śpiewając na Mszach św. o godz. 10.00 i 12.00 w parafii na Hallera. Byliśmy nieco smutni, gdyż było to nasze pożegnanie z kolędą, tak bardzo przez nas lubianą.

Podobnie jak rok temu, również i teraz dosięgnął nas bolesny bicz jaki jest epidemia grypy. W naszym gronie dokonała ona spustoszenia tym razem nie tylko wśród kobiet. Dyrygent jest przerażony a chórzyści zakatarzeni i ochrypiali. Miejmy nadzieję, że taki stan nie potrwa długo. Skończył się czas Bożego Narodzenia, a więc minęło także spotkanie z Kolędą. Należy podkreślić, że przez cały ten czas można było nabyć kasety z wykonanymi przez nas kolędami, które po każdej „obstawianej” przez nas mszy sprzedawały nasze dziewczątka. Luty minął nam na wytężonych próbach. Grypa powoli nas opuszczała i coraz liczniej uczestniczyliśmy w kolejnych spotkaniach.

Szybkimi krokami nadszedł marzec. Był on dla nas dość pracowity. Marcowe koncertowanie rozpoczęliśmy 2 03. na Mszy św. o godz. 10.00. Tego dnia w naszej parafii rozpoczęły się Misje Ewangelizacyjne, które prowadził proboszcz parafii pod wezwaniem Michała Archanioła, ks. Czesław Kustro. Tydzień później, czyli 9 03. mieliśmy zaszczyt zaśpiewać u boku konkurencji na zakończenie misji o godz. 16.00. Była to dość dziwna i nietypowa sytuacja, gdyż rzadko zdarza się, aby na jednej mszy śpiewały dwa chóry. Poradziliśmy sobie i z tym. Występowaliśmy na zmianę, raz śpiewaliśmy my, raz chór młodzieżowy, bo o nim tutaj mowa. Kilka utworów wykonaliśmy wspólnie i mimo kilku różnic w interpretacji utworów wypadliśmy całkiem nieźle. Najwidoczniej marzec było nam pisane spędzić pod znakiem Misji Ewangelizacyjnych, bo już 16. 03 o godz. 12.00 występowaliśmy gościnnie w kościele OO. Jezuitów na rozpoczęciu Misji Ewangelizacyjnych. Zaśpiewaliśmy utwory z naszego stałego repertuaru.

W związku ze zbliżającymi się świętami Wielkiej Nocy na kolejnych próbach zaczęliśmy „odświeżać” w pamięci utwory przeznaczone na te szczególne dni. Tymczasem nadszedł Wielki Piątek. Tego dnia zaśpiewaliśmy w naszym kościele (…) o godz. 18.00. Cieszyliśmy się bardzo, że mogliśmy śpiewem ubogacić ceremonię wielkopiątkową.

Nadeszły oczekiwane przez wszystkich Święta Wielkanocne. Tradycyjnie już śpiewaliśmy w tych dniach na Mszy św. o godz. 10.00. Wykonaliśmy utwory znane słuchaczom z poprzednich lat. Pierwszego dnia prezentem dla wiernych miało być wykonane przez nas tak bardzo przez wszystkich lubiane „Alleluja” Haendla. Niestety, złośliwość rzeczy martwych uniemożliwiła nam sprawienie tej miłej niespodzianki. Mimo szybkiej interwencji i wielu wysiłków zarówno dyrygenta jak i pana Mariana nie udało się pokonać trudności technicznych. Rezultatu nie przyniósł nawet bohaterski czyn Sebastiana Świercza jakim był bieg po kabel. Maraton to co prawda nie był, bo cała trasa liczy jakieś 300 m, ale w końcu liczą się intencje. W ten sposób wykonanie „Alleluja” zmuszeni byliśmy przenieść na dzień następny. Tym razem przygotowani byliśmy na każdą ewentualność, jednak jak to często bywa, usterki w ogóle nie dały choćby najmniejszego znaku. Tak więc, ku wielkiej radości, z wielką werwą i niecodziennym zapałem zaśpiewaliśmy nasz ulubiony utwór.

Święta szybko minęły i powróciliśmy do pracy. Kolejne miesiące były dla nas spokojniejsze, co wcale nie znaczy, że byliśmy bezczynni. Na 13. 04. po raz kolejny zostaliśmy zaproszeni do wzięcia czynnego udziału na Mszy św. w kościele OO. Jezuitów. Ucieszyliśmy się bardzo że znowu możemy gościć w tej parafii i zaproszenie oczywiście przyjęliśmy. Zaśpiewaliśmy na Mszy św. o godz. 12.00.

W tym miesiącu tradycyjnie już śpiewaliśmy w naszej parafii podczas uroczystości przyjmowania przez młodzież naszego osiedla sakramentu bierzmowania. Bardzo chętnie śpiewamy na tych Mszach św., gdyż cieszy nas widok licznie gromadzonych w kościele młodych ludzi.

Nieoczekiwanie los przyniósł nam w ostatnich dniach kwietnia jeszcze jeden występ. Tym razem nie był on dla nas tak radosny jak pozostałe. Śpiewaliśmy bowiem podczas mszy żałobnej ojca naszej koleżanki z sopranów Beaty R. Kronikarz, osobiście związany z tą tragedią, pragnie złożyć chórowi serdeczne „Bóg zapłać” za ten wyraz solidarności. Maj upłynął nam pod znakiem przygotowań do Święta Bożego Ciała, za to prawie cały czerwiec pod znakiem słodkiego lenistwa. Mówię „prawie”, gdyż w Boże Ciało śpiewaliśmy na sumie parafialnej o godz. 10.00.

Dwa dni wcześniej, tj. 27. 06. (we wtorek) zebraliśmy się wszyscy w naszej salce na pożegnanie dyrygenta. Pan Czesław Grajewski pracował z nami sześć lat. Wspólnie odnieśliśmy wiele sukcesów i ponieśliśmy kilka porażek, razem staraliśmy się stworzyć zgrany zespół. Dzięki panu Czesławowi uwierzyliśmy we własne możliwości. W ciągu tych kilku lat wspólnej pracy z chóru parafialnego staliśmy się, choć nieoficjalnie, chórem diecezjalnym. Cele wyznaczone przez dyrygenta bywały wysokie, ale bardzo często dzięki Jego uporowi udawało się nam je osiągnąć. To z powodu Jego zapału i „ciężkiej ręki” (zwłaszcza języka) w stosunku do sopranów i tenorów zaistnieliśmy na artystycznej scenie. Byliśmy zapraszani do wzięcia czynnego udziału podczas uroczystości nie tylko kościelnych ale również państwowych, braliśmy udział w wielu koncertach, uczestniczyliśmy w festiwalach. Doskonale zdajemy sobie sprawę z faktu, że nie osiągnęlibyśmy tego wszystkiego bez ciężkiej pracy ale również i bez osoby, która by nas uczyła i nad wszystkim czuwała. Tą osobą przez ostatnie sześć lat był Czesław Grajewski, któremu składamy „serdeczne Bóg zapłać”. Zawsze będziemy Go bardzo mile wspominać i miejmy nadzieję, że On także, choć pochłonięty nową pracą, nie wymaże nas ze swej pamięci.

Oficjalnie z dniem 1 lipca pracę z nami rozpoczął nasz nowy dyrygent, pan Janusz Galewski. Już na pierwszy rzut oka wydał nam się bardzo sympatyczny. Po kilku próbach przekonaliśmy się o trafności naszego pierwszego spostrzeżenia Na pierwszych próbach panowało małe zamieszanie, ale powszechnie wiadomo, że początki zawsze bywają trudne. Powoli poznaliśmy siebie i wzajemne oczekiwania. Nowy dyrygent szybko przypadł nam do gustu. Zachwycone są zwłaszcza soprany, gdyż od dawien dawna nikt się do nich tak szarmancko nie zwracał i nie pochwalał ich za ich piękny śpiew. Po tej poważnej zmianie personalnej nadszedł czas ciężkiej pracy. Próby odbywają się w te same dni co poprzednio (czyli we wtorki i czwartki) z tą drobną innowacją, że trwają średnio o 40 min. dłużej.

Rozpoczęliśmy już przygotowywać repertuar na naszą wielką uroczystość, tj. na piętnastolecie chóru. W tzw. międzyczasie uczymy się pieśni pt. „O Boże nasz…” (nota bene skomponowanej przez naszego dyrygenta). Tradycyjnie już zostaliśmy zaproszeni do Jastrzębia na odpust, na który pojechaliśmy 6 lipca. Wyjechaliśmy o godz. 9.00. Po dotarciu na miejsce zrobiliśmy krótką próbę i o godz. 11.00 zaśpiewaliśmy na Mszy św. Nasz występ śmiało można określić jako brawurowy, gdyż mimo licznych utrudnień ze strony silnie dmuchającego wiatru jak i organów zaśpiewaliśmy wszystko, co na ten dzień przygotowaliśmy. Chwilę grozy przeżyliśmy w czasie wykonywania utworu pt. „Magnificat czerwińskie”, gdy zaciął się klawisz organów i dalszy akompaniament okazał się niemożliwy. Na twarz dyrygenta wystąpiła bladość, w oczach widać było przerażenie. Wszystkie te objawy zdenerwowania szybko jednak ustąpiły, gdy pan Janusz usłyszał, że jego chór śpiewa nadal, mimo że bez przygrywki.

Po Mszy św. ks. Zbyszek zaprosił nas do szkoły na obiad i słodki poczęstunek. Czas upływał nam w miłej komitywie, lecz niestety, czas było wracać do domu. Resztę lipca i sierpień upłynął nam na próbach o niższej lub wyższej frekwencji chórzystów. Wiadomo, każdy chce wyjechać na zasłużone wakacje. Rozpoczął się wrzesień i jak to bywa po urlopach, spotkaliśmy się znów w całym gronie, a nawet dzięki Prezesowi, w większym. Otóż pan Benek zrobił „nagonkę” wśród swoich uczniów i tak przybyło nam kilka głosów (i niech ktoś mi powie, że historia nie lubi się powtarzać).

Podczas jednej z prób doszła do nas smutna wiadomość: dowiedzieliśmy się, że zmarł ojciec naszego założyciela, Ks. Zbyszka. 11 września ci chórzyści, którzy chcieli i przede wszystkim, którzy mogli (bo był to zwyczajny dzień pracy) udali się na pogrzeb, który odbył się w Kurzętniku. Podczas Mszy żałobnej Zbyszek Stoliński zaśpiewał „Ave Maria”, „Wiatr w przelocie” do słów Leopolda Staffa oraz „Stabat Mater”.

Kolejne dni września upływają nam na przygotowaniach do piętnastolecia chóru, które przecież obchodzić będziemy niedługo, bo 9 listopada. Szczególnie pracowity był dla nas październik. Oprócz stałych prób dyrygent wyznaczył dodatkowe spotkania w celu „doszlifowania” niektórych utworów. Dzięki staraniom zarządu i pana dyrygenta, w obchodach piętnastolecia naszego chóru towarzyszyć nam będzie Orkiestra Reprezentacyjna Wyższej Oficerskiej Szkoły Wojsk Rakietowych i Artylerii. W związku z tym kilka prób przyszło nam spędzić w towarzystwie wojaków (co, jak mi wiadomo, niektórym wyszło na dobre). Na jednej z październikowych prób nasz dyrygent – pan Janusz popisał się swym humorem, prezentując nam skomponowaną przez siebie piosenkę. Było to tango pt. „Dziewczyna na jeden raz”. Nie będę przybliżała o czym traktował utwór, bo tytuł jest tak wymowny, że mówi sam za siebie.

Nadszedł długo przez wszystkich oczekiwany dzień – 9 listopada. W tym dniu uroczyście obchodziliśmy nasze piętnastolecie. Już od rana byliśmy bardzo spięci i zdenerwowani. Wiedzieliśmy, że na tę uroczystość przybędzie wielu gości, wśród których będą osoby nam przychylne jak również i ci, którzy, jak to się mówi, liczą na to, że gdzieś się potkniemy. Postanowiliśmy jednak, że nie damy im tej satysfakcji i zaśpiewamy najlepiej jak potrafimy. Jak zdecydowaliśmy tak też zrobiliśmy

Msza św. rozpoczęła się o godz. 16.00. Na nasze zaproszenie przybył na nią Biskup Andrzej Suski, który przewodniczył tej, jakże ważnej dla nas Mszy św. Przed wejściem zaśpiewaliśmy „Hymn do św. Cecylii” a na rozpoczęcie pieśń pt. „Give Thanks to the Lord”. Prezes Bernard Czajkowski powitał Biskupa dziękując Mu za przybycie i prosząc o błogosławieństwo na naszą dalszą działalność. W czasie trwania Mszy św. wykonaliśmy „Kyrie eleison”, „Sanctus”, „Agnus Dei”, „Locus iste” oraz „Magnificat czerwińskie”. Na komunię orkiestra wraz z wiernymi wykonała „Twoja cześć chwała”. Po Mszy przyszedł czas na koncert jubilatów (czyli nas). Zaśpiewaliśmy ulubione utwory: „Bogurodzicę”, „Jako róża”, „Cantate Domino” (tym utworem powróciliśmy niejako do przeszłości, gdyż gościnnie dyrygował nami nasz dawny dyrygent, dr Czesław Grajewski). Dwa kolejne utwory wykonaliśmy wraz z orkiestrą, były to: „Jesus bleibet meine Freude” J. S. Bacha oraz wykonany solo, przez basa Zbyszka Stolińskiego utwór pt. „Błogosław Matko”. Kolejny utwór wykonaliśmy a cappella. Była to pieśń „Domine non sum dignus” ks. Idziego Mańskiego – salezjanina, którego uczniem jest obecny dyrygent Janusz Galewski. Po wykonaniu następnego utworu, którym było „Kto szuka Cię” do słów Leopolda Staffa nadszedł czas na wielką premierę. Był nią utwór „O Boże nasz Boże” w całości napisany i skomponowany specjalnie na tę uroczystość przez naszego dyrygenta – pana Janusza Galewskiego. Pieśń tę wykonaliśmy a cappella. Byliśmy przy tym bardzo zdenerwowani i stremowani, bo doskonale pamiętaliśmy ile kłopotów i trudności mieliśmy z opanowaniem tego utworu. Jednak cierpliwość i wytrwałość naszego dyrygenta, przy naszym zdeterminowaniu pozwoliła nam zatriumfować i ujarzmić utwór. Zebrani w kościele słuchacze byli zachwyceni pieśnią i jej wykonaniem, o czyhm świadczyły gromkie brawa.

Gdy nieco ucichły, głos zabrał prezes, który podziękował zebranym za tak liczne przybycie i uczestnictwo w naszym święcie. Szczególnie gorące podziękowania skierował w stronę ks. biskupa Andrzeja Suskiego, naszego opiekuna ks. kanonika Andrzeja Klempa, naszego założyciela ks. Zbyszka Markowskiego i kolejnych dyrygentów, wśród których znaleźli się: Henryk Klimczak, Czesław Grajewski oraz Janusz Galewski. Słowa podzięki usłyszeli także przedstawiciele władz miejskich, zarząd chóru oraz kapelmistrz por. Andrzej Piksa i orkiestra reprezentacyjna. Po tej dość długiej ale jakże ciepłej i serdecznej przemowie przyszedł czas na ostatni już, podczas tego koncertu utwór. Wspólnie z orkiestrą wykonaliśmy dumę naszego repertuaru, czyli „Alleluja” G. F. Haendla. Wierni byli zachwyceni a my szczęśliwi i zadowoleni. Zebraliśmy rzęsiste brawa, odebraliśmy życzenia i kwiaty, po czym udaliśmy się do stołówki szkoły nr 18, aby tam już w bardziej kameralnym gronie uczcić 15-lecie naszej działalności.

A obchody były…. Ho, ho! Rozpoczęły się bardzo uroczyście. Był toast, przemowy przybyłych gości. Prawdziwa zabawa zaczęła się nieco później. Były tańce, śpiewy, żarty – słowem prawdziwe igrce. Chórzyści dowiedli, że mimo wielu kłopotów i osobistych zmartwień potrafią się jeszcze bawić niczym dawni żacy. Kto na tej imprezie nie był, niech bardzo żałuje, bo naprawdę jest czego. Ominęły go: pyszne dania, wspaniała muzyka, a przede wszystkim taneczne popisy kolegów i koleżanek. Tego po prostu nie da się opisać, to trzeba było zobaczyć. Jednym słowem zabawa była przednia. Chórzyści jeszcze bardzo długo wspominali ten dzień. Gdy pojubileuszowe emocje nieco opadły, rozpoczęliśmy przygotowania do radosnego obchodzenia Świąt Bożego Narodzenia.

Stało się już tradycją, że w tym niezwykłym okresie śpiewamy na Mszy św. o godz. 10.00. Tak więc, zgodnie z tym niepisanym prawem śpiewaliśmy w pierwszy i drugi dzień świąt na naszej parafialnej sumie. Wykonaliśmy kolędy znane i przez wszystkich lubiane. Były wśród nich: „Wśród nocnej ciszy”, „Bracia patrzcie jeno”, „Gdy się Chrystus rodzi”. Nie zabrakło oczywiście „Jasnej Panny”.